​Kaybettim korkularını aşkın,
Suya kesmiş kaskatı bedenim.
Soğuk teneşirin üzerinde yatar çiçeklerim;
Dalları dünden kırılmış, onarılmaz yara...

Düşe kalka gelmedim doğmaya kolayca.
Önce ateş ettiler üzerime kör nişancılar,
Sonra saldılar köpeklerini acımasızca.
Etlerimi parça parça ettiler,
Acımadan çarmıha gerdiler gecelerce.

Neden yaşadım önce bilemedim;
Vardır bir ateş çemberine dolanmış çalının hesabı,
Vardır kimsenin umuduna kalmayan bir mahkûmun son isteği,
Nar ağacına yapışmış kızıl çiçek tutkusu...
Var işte, bir şeyler olmalı illa,
Olmalı.
​
Olmalı ki bir Kâmil çıksın hücreden,
Kozalağından kurtulsun kanatlarındaki ağırlığı atıp.
Karın altından filizlensin Kardelen,
Bir umuda açılsın içine gömülü gemi,
Bir bahara yuvarlansın ağırlığı taşın.
Olmalı, bir şeyler olmalı illa;
Suyun üzerinde kalsın tüm kuvvetler.
​
Hangi tarafa yaslansam orada kaldım,
Bir metre yol alamadım.
Üzerime çöktü iyice bilmece,
Derdime derman bulamadım.

"Bin derdim var, dünyalara değişmem" dedim,
Derdimle mutlu olmayı seçtim.
Bir de sevenim olmadı;
Sevenler ya düştü toprağa
Ya gömdüler beni.
Direksiz, sultasız ağırlığınca
Vur Allah var,
Nereye kadar...
​
Ne çok yol almışım,
Hangi yöne gitsem dağılmışım.
Sevda yükü taşınıyor da ihanet saklanmıyor asla,
İçimde bir yerlerde zımbalanmışım.
Olmuşum gece,
Gündüz geri dirilmişim;
Ben neymişim,
Neymişim...
​
Neyi anlatsam bir tomar yalnızlık,
Bir deste hüzün,
Bir buket zulüm,
Bir düzine boktan hayat...
Neyi anlatsam boş beleş,
Çekilmiyor dünya üzerinde
Öyle sarhoş, sarsarhoş.
​
Hani derler ya bir umut var:
Kanserli hastanın yaşamasına,
On iki sıfır futbol maçının doksanıncı dakikasında,
Üzerinden tır geçmiş arabanın çalışmasında,
Hastanede annemin yetişemediğim son nefesinde
Bir umut var.
​
Evet, bir umut vardır belki,
Benden uzak olan.