Kuşların diline doladı dilini,
Zümrüdüanka’yı duydu bir gece.
Uzaktan belirdi parlayan yıldızı,
Gidecekti durmadan peşinden.
​
"Beyler, haramdır ilimsiz marifet!"
Diyerek yürüdü vakitsiz viraneye.
Umuduna sürülen gerçekti anladığı,
Yürüdü yasının üstüne.
​
Gençti, toydu, gerçeği aradı yıllarca,
Beyliği itti eliyle görünce gerçeği.
Hizana düştü yolu, ilmin meclisine,
Âlemlerin rahmeti üşüştü üstüne.
​
Sinem açtı gönül kapısını ansızın,
Görmemişti böyle bir güzeli.
Aşkıyla yandı geceler boyu,
Ateşler yanmadı bu kadar.
​
Muhammed giydi gönül tacını,
Karşılıklar ulaştı sessizliğe.
Görünmedi sevgisi bu kadar,
İlla bir kötülük ulaşacak hikayeye.
​
Sinem hasta düştü aşk ateşiyle yatağa,
Babası zorluk getirdi buluşmaya.
Muhammed’i gönderdi fistan bulmaya Mısır’a,
Zor bir sınav konuldu nasibine.
​
Günlerce yürüdü, ulaştı Mısır’a,
Buldu kayınbabanın istediği fistanı.
Geri döndüğünde yıkılmıştı dünya,
Sinem çoktan düşmüştü toprağa.
​
Ağladı Sinem’in başucunda yıllarca,
İçine yürüdü gözyaşları toprağıyla.
Çiçekler açtı o yaşlardan mezarda,
"Sinem çiçeği" denildi adına.
​
Çok sevdalar böyledir;
Biri girer toprağa,
Biri yaşarken ölür,

Yaşamanın anlamını bulamadan...