Söz verdi İbrahim (a.s.).
Erkek evlat istedi kendi soyundan,
Tertemiz neslinden, her türlü kirden uzak...
Kurban eyledi kendini Rabbinin yoluna.

Rabbine söz verdi bir duasında,
Dedi: "Ya Rabbim, uğruna feda edeceğim bir evlat bana bağışla."
Dualar yükseldi dergâh-ı izzetinde göklere,
Gökler yarıldı, İsmail (a.s.) mi düştü yere?
Nur içinde nur bir gecede,
Düştü annesi Hacer (a.s.)’in rahmine.
​
Düşleri gecesini karartmıştı,
"Sözünde dur!" dendi İbrahim’e (a.s.).
Kıyamazdı çok sevdiği İsmail’e (a.s.).
Düşler sıkıştırmaya başladı,
Nefesi daraldı iyice.

Yaşlı gözlerini düşürdü emre,
Kalktı bir gün, söyledi evladına (a.s.).
"Baba emre uy, başım feda olsun yoluna!
Çok başlar feda olsun Rabbimin buyruğuna!"

Yatırdı bir kayanın üzerine,
Kayalar ağladı İsmail’e (a.s.).
Bıçak emri algılamadı, kesmedi nedense.
Cebrail (a.s.) belirdi gökten elinde koçla*,
Dedi: "Rabbim sana bunu hediye eyledi."
İbrahim (a.s.) şükür eyledi haline,
Düşmedi bir an ümitsizliğe.
​
Yaşamak böyledir;
Biraz mucizedir.
Korkular ve umut etmek, yaşamanın mayası...
Düşürmediler şükretmeyi dillerinden.
​
Allahu Ekber, Allahu Ekber,
Lâ ilâhe illâllahu vallahu Ekber.
​
Rabbine teslimiyet ve samimiyetin işaretidir yüce peygamber.
Uğruna feda edilecek çok kurban var hayatında,
O’nun sevgisinin gerisinde kalan...

​Sadece kurban kesiyoruz ama anlamını anlayamadık daha.
Kurban kesmek; aileye, komşuya, arkadaşa, yetime, öksüze, ihtiyaç sahibine yetişmek aslında.
Onlarla mutlu olmak, elden geldiği ölçüde...
​
Özünden çok uzağız bu yüce duyguların.
Adına ibadet desen yanlış olmaz aslında;
Seni Allah’a yaklaştırandır senin kurbanların.
Kötülüğü kes, çıkar hayatından!
​
Kısaca, özümüzden ayrılmadan,
Allah’a kul olmanın yollarını ara.

Allah CC kesilen hayvana kesilme acısını vermiyor onlara acı cektirmiyor suphanallah 🤲