Felek, sen benim umutlarımın tükenmeyen baharını soldurdun,
Yüreğimde yangınlar çıkarıp bir damla su vermedin.
Ağustosun ortasında kış olup kapıma dayandın,
Güneşimi perdeleyip gecelerime hüzün serdin.

Takvimlere günün anlamı diye yazdın
Gönlümün sonbahar mevsimlerini,
Sararan yapraklara emanet ettin
Yarım kalan bütün düşlerimi.

Çiçek açan hayallerimi ayazlara bıraktın,
Sevincimi savurup rüzgârlara kattın.
Bir zamanlar umutla yeşeren dallarım,
Hasretin karları altında sessizce kurudu.

Ne yana baksam senden kalan bir iz,
Ne yana varsam içimde eksik bir deniz.
Kaderin hoyrat ellerinde kırıldı türkülerim,
Suskunluğa gömüldü en güzel şiirlerim.

Felek, benden aldığın ne varsa alıp gittin,
Bir avuç özlem bıraktın yüreğimin kıyısına.
Ama bil ki küllerinden doğan ateş misali,
Umut yine filiz verir gönlümün toprağına.

Çünkü en sert kışların ardından bahar gelir,
En koyu karanlığı sabahın ışığı deler.
Sen ağustosta kış olsan da felek,
Ben yine sevgiyi büyütürüm yüreğimde, kader o gün yeniden güler işte yüzüme...