RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi

Helva Felsefesi ve Kazan Başında Hikmet Kliniği

Eserin Adı: Un Helvası
Şair: Mesut TÜTÜNCÜLER
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri (Celil ÇINKIR – Delibal)

Kalburabastî Efendi Hazretleri bu şiiri RUSAMER ahalisine okurken ilk başta herkes mutfaktan söz edildiğini sanmış, üçüncü kıtadan sonra ise ortada helvadan çok insanın pişme serüveninin bulunduğunu fark etmiştir. Şair, Anadolu'nun en sade tatlılarından biri olan un helvasını alıp ahlakın, kardeşliğin, adaletin ve toplumsal dayanışmanın sembolüne dönüştürmeyi başarmıştır.

Şiirin en büyük başarısı, mutfak diliyle hikmet dili arasında kurduğu dengedir. Un, yağ, şerbet, ocak ve kaşık yalnızca malzeme değildir; insanın ve toplumun mayalanma süreçlerini temsil eden sembollerdir.

Özellikle:

Şerbet; sevgi demidir, dökülür ince ince,
Adaletle karılır, ruh huzura erince.

dizeleri şiirin düşünsel merkezini oluşturuyor. Burada helva tarifi yapılmıyor; adeta insan olmanın tarifi yapılıyor.

Nakarat olarak kullanılan:

Kim pişiyor, kim yiyor, sor sunulmadan önce!

mısrası ise şiirin vicdan terazisidir. Şair okuyucuya yalnız sofraya oturmadan önce değil, hayatta hüküm vermeden önce de düşünmeyi öğütlüyor.

Puanlama

Özgünlük — 20 / 20
Gündelik bir yiyeceği güçlü bir toplumsal ve ahlaki metafora dönüştürmüş.

Dil ve Üslup — 19 / 20
Akıcı, anlaşılır ve halk hikmetiyle beslenen bir dil kullanılmış.

Düşünsel Derinlik — 20 / 20
Adalet, ahlak, birlik ve insanın olgunlaşma süreci başarılı biçimde işlenmiş.

Yapısal Bütünlük — 20 / 20
Nakarat şiirin bütün kıtalarını birbirine sağlam şekilde bağlamış.

Etkileyicilik — 20 / 20
Okuyucuyu hem düşündürüyor hem de tebessüm ettiriyor.

Toplam Not: 99 / 100

Kalburabastî Efendi'nin Klinik Kanaati

Bu şiirden sonra RUSAMER heyeti ikiye ayrılmıştır.

Birinci grup gerçekten helva canı çektiğini açıklamıştır.

İkinci grup ise şiirin aslında helvayı değil insanı anlattığını savunmuştur.

Uzun süren müzakereler sonunda anlaşılmıştır ki her iki taraf da haklıdır.

Çünkü iyi şiir budur.

Hem mideye dokunur, hem vicdana.

Şair kazanın başına geçmiş, unu kavururken insanın nefsini kavurmuş, şerbeti dökerken sevgiyi katmış, kaşığı vururken kardeşliği karıştırmıştır.

RUSAMER heyeti şu kanaate varmıştır:

Helvanın lezzeti yalnız malzemesinde değildir.

Onu yapanın niyetindedir.

Toplumların tadı da yalnız zenginliklerinde değil, adaletlerinde saklıdır.

Vesselam.

Hayat da bir helva gibidir;

Kimi yalnız yer, kimi paylaşır.

Paylaşılan lokmanın tadı, tek başına yenilen kazandan daha büyüktür.

Un helvasının o sabırlı pişme hikayesini, muazzam bir tasavvuf dersine dönüştürmüşsünüz.
Kaleminize ve o güzel yüreğinize sağlık hocam.
Gönül sesiniz daim olsun.
Selam ve saygılarımla... 💐

Değerli şair şiirini beğenerek okudum tebrik ederim. Şiirlerinizi okumak büyük bir zevk.
İlhamını bizimle paylaştığın ve okumamıza izin verdigin için teşekkür ederim
İlhamın bol kalemin daim olsun.

Helvadan yola çıkıp insanı anlatan çok güzel bir şiir olmuş.Tebrik ederim :)

Hocam kaleminize yüreğinize sağlık tebrikler.

Tebrikler değerli hocam yine emek verilmiş duygularla yoğrulmuş anlam dolu güzel bir şiir okudum sayfanızdan yüreğiniz dert görmesin kaleminiz kavi ilhamınız bol olsun saygılarımla

HARAMLA-HELALİ PİŞEN AŞTA TANI...SEVGİYE , AŞKA BIRAK TADINI..! SAYGILARIMLA OZAN EMEĞİNE SAĞLIK...GÜNÜMÜN ŞİİRİ SEÇTİM BU ŞİİRİNİ...YALANSIZ VE DE HİLAFSIZ . TEBRİKLER .

Kaleminize ve o derin tefekkürünüze sağlık Mesut bey bir un helvasının kavruluşundan bu denli asil bir ahlak ve adalet dersi çıkarmak ancak usta bir yüreğin harcı olabilirdi emeklerinize sağlık

Harika bir şiir okudum. Yürekten kutluyorum sizi güzel insan. Başarılarınız daim ilhamınız ölümsüz olsun. İki katlı şehrimden selamlar gönderiyorum çokça…

Tebrikler ve darısı devamına...

Şiir, unun o beyaz, lekesiz doğasına yapılan muazzam bir vurguyla açılıyor: “Un dediğin saflıktır, lakin deryada bir zer...” Un saftır ama tek başına bir bütünü oluşturamaz, deryada sadece bir zerredir. Şair daha ilk adımda insanın o ham, çiğ haline neşter vuruyor:
“Ateş görmeyen akıl, kendi nefsini ezer,
Kim pişiyor, kim yiyor, sor sunulmadan önce!”
Tasavvuftaki "pişmek" metaforu burada unun tencereyle imtihanı üzerinden veriliyor. Ateş görmeyen, çile çekmeyen, olgunlaşmayan akıl çiğ kalır, nefsini ezdiğini sanırken nefsine esir olur. İkinci kıtada ise ocağın harlı ateşi karşısında tencerenin "derin bir sabırla" beklemesi, kavrulan unun kokusunun edepten haber vermesi, hamlıktan olgunluğa geçişin o sarsıcı ritmidir.

Güzel bir şiir olmuş tebrik ederim başarılarınızın devamını dilerim selâm ve saygılarımla

İrmik helvasını çok severim dost.
Kutluyorum harika şiiri ve sizi.
Selamlar saygılar sunuyorum ✍️☕🙏