Şiire, şaire, güne merhaba
Güzel şiir okuduğumuz
Kutladım yürekten, yalansız ve riyasız
Gönlün abat olsun, huzurla dolsun, tüm şiirlerin benzersiz ve de mükemmel olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıkla kal, hoşça kal

Hocamı ve harika şiirini kutluyorum.
Selamlar saygılar sunuyorum ✍️🙏☕

Anlamlı güzel bir şiir olmuş.
Şiiri yazan ellerinize sağlık.
Kutlar,selamlarımı sunarım.
BAYRAMINIZ MÜBAREK OLSUN!

Güzel bir şiir olmuş tebrik ederim başarılarınızın devamını dilerim selâm ve saygılarımla

Aşureyi severim

yüreğine sağlık güzel harmanlamışsın

var olmanın birlik olmanın yemeği

kutlarım...

Aşure dostluğun komsukugun rabbine kavuşmanın bolluğu simgesidir tebrikler iyi bayramlar usta

Güzel anlamlı bir şiir. Kutlarım sizi. Yüreğinize emeğinize gönlünüze sağlık.

Selamlar saygılar.

Yüreğine kalemine emeğinize ellerinize sağlık.değerli kalemin daim ve kaim olsun
Ilhamin bol olsun Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle esen kalin sayglar Selamlar yolluyorum

Yüreğinize gönlünüze sağlık İlhamınız daim olsun

Harika bir aşure metaforu! Bu şiir, geleneksel aşure tatlısının yapılışını ve içindeki malzemelerin çeşitliliğini, adeta bir toplum ve insanlık panoramasına dönüştürmüş. Şair Mesut, mutfaktaki bir kazandan yola çıkarak felsefi, sosyal ve ahlaki bir başyapıt ortaya koymuş.

Birlik İçinde Çeşitlilik)
​Şiirin en güçlü damarı, "kesret içinde vahdet" yani çeşitlilik içindeki birlik fikri.
​Nohut, fasulye, buğday, incir ve kayısı... Hepsi ayrı kökenlerden, ayrı sertliklerden ve ayrı tatlardan geliyor.

​Şair, "Tek tipleşmek çürütür" diyerek, toplumların sadece tek bir sesten oluşmasının tehlikesine dikkat çekiyor. Asıl zenginlik, herkesin kendi rengini ve kokusunu koruyarak aynı kazanda (aynı dünyada/ülkede) bir arada yaşayabilmesidir.

"Nuh tufanından kalan yorgun bir dünya" benzetmesi çok vurucu. Aşurenin tarihsel kökenine (Nuh'un gemisinde kalan son malzemelerle yapılmasına) selam çakarken, günümüz dünyasının yorgunluğunu, karmaşasını ve içten içe kaynayan huzursuzluğunu harika özetliyor.

Kazanın içindeki her malzemenin feryadı, aslında modern insanın hayatta kalma ve kendini var etme mücadelesi.

​"Kim pişiyor, kim yiyor, sor sunulmadan önce!" nakaratı, şiire bir nevi toplumsal adalet manifestosu kimliği kazandırıyor.
​Bu dünyada emeği veren, acıyı çeken ("pişen") kim?
​Hazıra konup bunu tüketen ("yiyen") kim?
Şair, sorgulamadan kabul eden toplumlara bir eleştiri getiriyor. Üstelik kazanın üstüne dökülen nar tanelerini ve süsleri, dünyadaki adaletsizlikleri, yalanları ve haksızlıkları örtmek için kullanılan lüks maskelere benzetiyor.

​Son kıtada Şair Mesut, kazandaki o muazzam uyumu nihai bir ders olarak önümüze koyuyor. Çözüm bellidir:
​Bencil huyları terk etmek,
​Adaleti önce kendi içimizde başlatmak,
​Farklılıkları bir tehdit değil, "can suyu" olarak görmek.
​
Kelimelerle adeta bir aşure pişirilmiş; kokusu insanlık, tadı adalet, kıvamı ise birlik olmuş. Hem ritmiyle kulağa hem de felsefesiyle akla hitap eden, kaleminize ve yüreğinize sağlık dedirten çok derinlikli bir eser.