(Havf ve reca ikliminde )
Aşkın Sırrı

O’dur kalbe can veren, O’dur derdine derman,
Korku, sevgiyle büyür; aşkta saklıdır ferman.

Kul kapıda durdukça, erir içteki perde,
Vuslatın lezzeti var, O’na eğilen serde.

Heybetinden titrerken, merhametine sığın,
Aşk oduyla kül olur, içindeki o yığın.

Korku; edeptir kula, aşk ise kanat çırpmak,
En büyük saadetmiş, O’nunla hemhal olmak.

Ne cehennem nârıdır, ne cennet sevdası bu,
Rıza-i İlahi’dir, bu aşkın asıl nuru.

Korkudan sevgi doğar, sevgiden sonsuz vefa,
Bu kapıdan dönenler, sürer mi hiç bir sefa?

Gözyaşı ki yıkayan, kalbin kirli pasını,
Aşk ile çeken bilir, bu derdin sevdasını.

Heybeti celalinden, şefkati cemalinden,
Arif olan anlar ancak, şu aşığın halinden.

Huzura durduğun an, kalbini bürür envar,
O’ndan korkan gönülde, gayrı ne bir korku var.

O tecelli edince, her zerre secde eyler,
Aşkın dilsiz lisanı, gönülden saklı söyler.

Korku korur insanı, nefsin her hilesinden,
Aşk ise azat eder, dünya gailesinden.

Gece sabaha döner, niyaz ile inlerken,
Melekler gıpta eder, bu sevdayı dinlerken.

Gönül bir beytullahtır, O’ndan gayrısı yalan,
Ne bahtiyar kuldur ki, bu dergâhta uyanan.

Korku ümit arası, yürünür bu ince yol,
Gözün yaşını sil de, gel bu ummana gark ol.

O ki her şeye kadir, O ki Rahim ve Rahman,
O’na teslim olan can, bulur her vakit eman.

Gül solar, bülbül susar, fani alem târ olur,
Hakk’ı bulan kalbe her iki cihan yâr olur.

Gökler tavan eylese, yerler serilse dümdüz,
O’nun zikriyle birdir, aşığa gece gündüz.

Varlık sıfatı biter, yoklukta bulur felah,
Korkuyla titreyen can, der ancak: İllallah!

Boyun büküp eşikte, her an rızasın ara,
Aşkın merhemi sarar, kalbdeki derin yara.

Ezelden ebede dek, bu nizam böyle sürer,
Korkuyla pişen nefis, aşkla murada erer.

Korku, edep tacıdır; giyen başlar eğilmez,
Bu kapının sırrına, akıl ile erilmez.

Haddini bilmektir havf, aşk ise haddi aşmak,
Aşkın son menzili de, O’nun nurunda taşmak.

redfer