Post modern çağdan ortalara doğru salınan
Kefen süslü bedenlerin eli kalem tutan ve üryan varoluş sancılarıyla tarihi oldukça unutulmuş
Mektup
Yazan
Bir sima
Ve sabahları her bulduğu adamı kocası sanan hafif meşrep etekli kızların
Yüzlerindeki bahtiyarlık
Soğuk bir rüzgarla burunlardan ayak parmaklarına kadar nahoş bir karıncalanma uyandırınca
O zaman belki çağlar kapatıp açmanın bir işe yaramadığı
Ve yine alaturka
Ve bizzat-ihi franga
Takvimlerin süreğen akıntılarla kendini takip edip
Heteroseksüel bacak aralarında süzüldüğünü görebilirdik

Cüz ki mütemmim olduğunca
Ve reklam aralarında göz kırpıp saç savuran eşref-i haha mahlukatın
Ses tellerinden çıkan kibr-i azmiyle
Çürük bir toprak yığınının üstüne salan
Varlık
Nesillerce eskitilememiş
Ve ayıplandıkça
Ve kinlendikçe
Ve öfke ve veda saire
Durup yine tekmelenmiş

İnsanı sevmek mümkün değilse
Ya da sevmek insana mahsus değilse
Sev ince ince yaratılan rosa
Sevince yaratılan küçük elli Lisa’