Davacıyım Ya Rab

Merhaba sorumsuz benliğim,
Merhaba acı dolu yüreğim, sitemkâr gönlüm.

Kendime neden ah çektiğimi bilmiyorum.
Sebepsiz iç çekişlerim var.
Sebepsiz suskunluklarım var.
Sebepsiz gülüşlerim vardı, onlar da çoktan kayboldu.

Yalnız kalan benliğimle baş başa kaldım.
Yorgunum.
Bitkinim.
Gülüşlerimi saklamıyorum.
Çünkü artık gülmeyi beceremiyorum.

Senin varlığın sebepsiz bir huzurdu.
Yüzümde sebepsiz açan bir tebessümdün.
Sen gidince her şey karanlık bir çıkmaz sokağa dönüştü.
Yarım kalan hikâyeler kaldı geriye.
Yarım kalan hayaller kaldı.
Yarım kalan saniyeler kaldı.

Kime anlatayım?
Nasıl anlatayım?

Ben, yarını olmayan bir aşkı seven adamdım.
Ben, gerçekleşmeyeceğini bile bile hayallere tutunan bir kalptim.

Bu aşkın suçlusu da bendim.
Yıkılan hayallerin enkazında kalan da bendim.

Neden mi?

Çünkü seni sen yapan benim sevgimdi.
Sana değer veren benim bakışlarımdı.
Seni gökyüzüne çıkaran da bendim,
Yeryüzüne düşerken altında kalan da.

Ben ne Mecnun’dum ne Kerem.
Ben sadece bu dünyaya tertemiz bir kalple sevmek için gelmiş bir adamdım.
Sen ise hayatımın en büyük hayal kırıklığı oldun.

Saçının bir teline zarar gelse dünyayı karşıma alırdım.
Bir damla gözyaşın aksa gecelerce kahrolurdum.

Şimdi soruyorum:

Sen hangi aşkın kitabındasın?
Sen hangi hayalin içindesin?

Çekip giderken arkana bile bakmadın.
Bir kez olsun durup ardında bıraktığın enkazı görmedin.

Bu hikâyede sen aslında hiç yoktun.
Yönetmeni de bendim.
Senaryoyu yazan da bendim.
Başrolü oynayan da bendim.

Ben bu aşkı tek başıma yaşamışım.
Sen sadece sahneleri dolduran bir yardımcı oyuncuymuşsun.

Haykırmak istiyorum.
Sesim duyulsun istiyorum.
Gözlerim ağlamaktan yoruldu.
Kalbim kan revan içinde kaldı.
Ruhum hayatın kıyısında savruluyor.

Bu hikâyede ben yandım sevdiğim.
Ben yaşadım bütün geceleri.
Ben taşıdım bütün yükleri.
Ben saydım sabaha kadar geçen dakikaları.

Sen eğlencelerine baktın.
Sen hayatına devam ettin.
Sanki yıllarımı çalmamışsın gibi davrandın.
Sanki içimde bıraktığın yangını hiç görmemişsin gibi yaşadın.

Ve ben sustum.
Allah şahidim olsun yar...

Sensizliğin kitabını yazsam bitmez.
Sensizliğin romanlarını cilt cilt dizsem tükenmez.
Çünkü her sayfasında biraz daha eksilen benim.
Her satırında biraz daha ölen benim.

Ben hakkımı sana değil,
Seni bana reva gören kadere bıraktım.

Ama bugün,
Bu gece,
Bu kırılmış yüreğin son mahkemesinde;

Davacıyım ya Rab...
Beni geceler boyu yalnız bırakan sessizlikten davacıyım.
Bir ömürlük sevdayı bir anlık hevese değiştiren vefasızlıktan davacıyım.
Gözlerimde bıraktığı uykusuz yıllardan davacıyım.
Kalbimde açtığı kapanmaz yaralardan davacıyım.

Ve en çok da...
Bir ömür diye sarıldığım insanın,
Bir vedayı bile çok görüp arkasına bakmadan gidişinden davacıyım.

Davacıyım ya Rab...
Çünkü ben bir insanı değil,
Bir ömrü sevdim.
O ise sadece gitti.

Davacıyım ya Rab...
Davacıyım...
Ve bu kez susan yalnız dilim değil;
Kırılmış bir ömrün tamamı...

Mehmet bildir