Sevgi bir tohumdur gönül bağında,
Açarsa çiçekler, bahar tez gelir.
Ömür tırmanırken dünya çağında,
Sevgisiz kalana saray dar gelir,
Seven yüreklere kışlar yaz gelir.

Sevgiyle yoğrulmuş temiz bir yürek,
Dünyanın en tatlı pınarı olur.
Mala mülke değil, şefkate gerek,
Seven can her zaman huzuru bulur,
Gönül sarayında nûr baki olur.

Çıkarsız, hesapsız, sevmek sineden,
İnsana yakışan en güzel huydur.
Kurtarır ruhları kinle öfkeden,
Sevgiyle çağlayan asil bir sudur,
Karanlık gecede parlayan budur.

Bir tatlı tebessüm, bir nazlı selam,
Yıkar duvarları, eritir buzu.
Aşkla söylenince her güzel kelam,
Unutturur kalpteki acıyı, sızıyı
Bahar eyler anında, kara yazıyı.

Sevgiyle bakmalı insan insana,
Gönül gözü açık olanlar görür.
Bir zerre merhamet yetiyor cana,
Seven yüreklerde kötülük erir,
Hakk’ın rahmetiyle huzura yürür.

Çıkarsız, hesapsız atan bir kalbi,
Ne mal mülk satın alır ne de para.
O saf duygulardır dertlerin tabibi,
Sevgiyle sarılan her eski yara,
Dönüşür anında nûrlu bir hara.

Kinden ve nefretten uzak durmalı,
Dünya fani dostum, kalıcı değil.
Gönülden gönüle köprü kurmalı,
Kibir deryasından uzaklaş, eğil,
Allah için sevenler bu yolda celil...

Ufuk Güney