Ahlaktır insanın asıl serveti,
Gönül sarayını nûrla donatır.
Yıkar içindeki kini, nefreti,
İnsana en güzel yönü tanıtır,
Karanlık ruhlara şifa akıtır.

Doğruluk, dürüstlük onun özüdür,
Yalana, riyaya set çeker her an.
Gönül sahibinin doğru sözüdür,
Ahlakla güzelleşir koca bir cihan,
Huzurla şenlenir o temiz kalan can.

Kılık kıyafetle insan olunmaz,
Karakter mühürdür temiz vicdana.
Ahlak kalesi de yıkılsa onulmaz,
Nasip olmaz huzur bencil olana,
Değer mi aldanmak fani cihana?

Peygamber müjdesi, dinin esası,
Güzel ahlak ile tamamlanır kul.
Ecdattan emanettir arın asası,
Budur hakikate götüren o yol,
Ahlakın mülkünde sen bir sultan ol.

Çıplaklık değildir medeniyet bil,
İnsanın ziyneti edep, hayâdır.
Moda girdabında kaybolan o dil,
Unutmuş, terbiye ruha şifadır,
Kula en yakışan soylu vefadır.

Üstünü açarak çağdaş olunmaz,
Beden fani kalır, ruh kalır baki.
Ahlak kalesi de yıkılsa onulmaz,
Saygıdır toplumun asıl direği,
Edeple şenlenir kulun yüreği.

Teşhircilik sarmış dört bir yanını,
Gözleri boyayan yalan bir serap.
Koru ey insanoğlu şeref, şanını,
Yozlaşan nesiller baksana harap,
Gönüllere huzur verir o ulu Yarab...

Ufuk Güney