Sana avuçlarımda bir dünya sundum,
Katre katre biriktirdiğim gençliğimi.
Gözünün değdiği her yerde ben durdum,
Görmedin içimdeki o saf sevgimi.

Deniz oldum, kıyına çarpa çarpa yoruldum,
Bir tatlı sözün için bin cefaya kuruldum.
Ben sendeki fırtınada duruldum,
Bilmedin ardımdaki yangının rengini.

Gittin, sanki hiç var olmamış gibi,
Yıktın arkanda bıraktığın o sıcak evi.
Şimdi ne sesin kalır bende ne izin,
Anlarsın bir gün elbet, eksilince nefesin.

Yıllar geçer de dönüp bakarsan düne,
Ararsın o saf sevgiyi günden güne.
Vefa uğramaz artık senin de semtine,
Öğrenirsin kıymet bilmemenin bedelini.

Bir sonbahar günü rüzgar eserken,
Gözlerinin derininde kaybolup giderken,
Zaman dururdu sanki sen gülerken,
Ben seni en saf halinle severdim.

Adını anardım her bir şarkıda,
Seni arardım uykusuz sabahlarda,
Bir umut büyütürken avuçlarımda,
Ben seni imkansızken de severdim.

Şimdi mazi oldu o güzel günler,
Kalbe fısıldıyor çekilen dertler,
Soldu birer birer o açan güller,
Ben seni bir ömre bedel severdim.

Dilimin ucunda düğümlendi sözler,
Seni her gördüğümde kaçtı bu gözler,
İçimde bir yangın, kalbim seni özler,
Sana olan sevdamı söyleyemedim.

Gölgeni izledim hep uzaklardan,
Korktum düşmekten o tuzaklardan,
Bahsetmedim hiç o yasaklardan,
Seni ne çok sevdiğimi söyleyemedim.

Yıllar gelip geçti, tükendi umut,
Şimdi istersen sen beni unut,
İçimde fırtına, gökyüzüm bulut,
Gidiyorum işte, söyleyemedim...

Ufuk Güney