İspatsız Gerçeklik

Sana doğru uzanan cümlelerim
çekinerek değil,
kırılmaktan öğrenmiş bir kalbin dikkatiyle geliyor.

Adını her düşündüğümde
içimde bir şeyler yumuşuyor,
ama aynı anda
geri çekilişini hissediyorum
sanki aramızda görünmeyen bir mesafe var.

Ben bu mesafeyi zorlamak istemiyorum,
kapıları hızlı açmak,
duvarları aceleyle yıkmak gibi bir niyetim yok.
Çünkü biliyorum;
korkular aceleyle büyür,
güven ise yavaşça.

Benim hislerim sessiz değil,
ama bağırarak da gelmiyor sana.
Kendini ispat etmeye çalışmıyor,
sadece orada duruyor
ve varlığıyla seni yokluyor.

Belki geçmişin izleri var içinde,
belki “ya yine aynıysa” diye başlayan cümleler…
Bunları inkâr etmiyorum,
aksine, anlıyorum.

Ama bilmeni isterim ki
ben aynı hikâyeyi tekrar etmek için değil,
başka bir ihtimali kurmak için buradayım.
Daha sakin, daha gerçek,
daha acele etmeyen bir ihtimal.

Seni ikna etmeye çalışmıyorum,
kendimi kabul ettirmeye de.
Sadece hislerimi saklamadan,
olduğu gibi bırakıyorum burada.

Çünkü bazı duygular
yüklenmek için değil,
yanında durmak içindir.

Ben de öyle duruyorum.
Ne ileri itiyorum, ne geri çekiliyorum.
Sadece buradayım.

Ve eğer bir gün
korkuların biraz sessizleşirse,
kalbinin içindeki o temkinli ses
biraz daha güvenmeye başlarsa,
ben konuşmadan da anlaşılabilen
o yerde duruyorum.
Hüseyin Erdinç