8
Yorum
24
Beğeni
5,0
Puan
248
Okunma

Uzak yolları omzuma alıp yürüdüm
Ayazın dişleri kemirdi gecelerimi
Dağların suskun omuzlarında
Rüzgârla kavga eden bir iz gibi kaldım
İçimde devrilen şehirler vardı
Adını kimsenin bilmediği
Yıkık bir masalın küllerinden
Sessizce kendime döndüm
Göç eden kuşların kanadında
Yarım kalmış dualar taşıdım
Bir uyku vardı, derin ve eski
Sanki yüzyıllardır gözlerimde bekleyen
Toprak kokusu sinmiş ellerime
Soğuk sabahların titrek nefesiyle
Duman duman yükselen yalnızlık
Adımı fısıldadı uzaklardan
Yüküm ağırdı, kalbim yorgun
Gurbet, gözlerime perde çeken bir gece
Boğazımda düğümlenen yollar
Adımlarımda çatlayan sessizlik
Nerede o ince bahar izleri
Papatyaların utangaç yüzü
Rüzgârla savrulan kır çiçekleri
Göğe bakıp kaçan bulutlar
Toprağa düşmeden kaybolan umutlar
Hepsi bir düş gibi dağıldı gözlerimde
Zaman ardımdan sürüklenirken
Ben hep geride kaldım biraz
Ölüm bile yetişemedi bana
Yorgunluğumdan utanır gibi
Ve Hayat..
Sessizce eksilen bir Hikaye
Her satırı yarım kalan
Kendi kendine kapanan bir defter gibi...
Ahmet Ü. 27,03,2026
5.0
100% (10)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.