Güzel kaleminizi yürekten kutluyorum.
Her şey gönlünüzce olsun.
Huzurlu mutlu aydınlık yarınlar diliyorum.
Selamlar dualarımla.

Güzel ,anlamlı bir şiir olmuş tebrik ederim başarılarınızın devamını dilerim selâm ve saygılarımla

Yüreğine kalemine sağlık değerli kalemin daim ilhamin bol olsun Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle esenlik dileğiyle esen kalın Selamlar yolluyorum

Bazı karşılaşmalar vardır;
zamanı durdurmaz ama insanın içini susturur.
Yıllar geçer, şehirler değişir, yüzler eskir…
Ama bir bakış, bir tebessüm, bir ses tonu
insanı ansızın eski bir yaraya götürür.

İşte bu şiir de; bir kavuşmanın değil,
geç kalmış bir vedanın hikâyesidir aslında...

Burada sevgi, romantik bir hatıra değil;
bedeli ödenmiş bir yanılgıdır.
Yıllar sonra karşı karşıya gelen iki insanın
aynı yerde durmadığını fark edişidir.

“Sen” değişmemiştir belki,
ama “ben” eksilmiştir.
Çünkü bazı gidişler sadece kapıyı değil,
insanın içindeki bir ufku da kapatır.

Çok dokunaklı bir şiir olmuş. “Yıllar Sonra” dizelerinde geçmiş bir aşkın bıraktığı derin yaralar, zamanın geçmesine rağmen kapanmayan acılar ve yüzleşmenin ağırlığı çok güçlü bir şekilde aktarılmış. Özellikle “Ben eskidim, zaman eskidi… ve sen de eskidin, farkında mısın?” ifadesi, şiirin en çarpıcı ve içten noktası olmuş.

Kısacası: Geçmişle hesaplaşmayı, kırgınlığı ve yeniden yaralanma korkusunu yalın ama etkili bir dille anlatan, kalbe dokunan bir eser. Kaleminize yüreğinize sağlık..

Her zaman ki gibi; kendi tarzınızda, zengin kelime hazineniz ile gönlünüze akan duygularınızı kaleme alan elleriniz, dert görmesin selam ve sevgilerimle Allah'a emanet olun...

Ne yazık ki yıllar geçtikten sonra bir cok şey fark ediliyor kaleminiz kavi duygunuz Daim olsun saygılarımla Hocam 🙏🙏

Bu metin, gerçekten vurucu bir veda ve hesaplaşma şiiri. Yılların tortusunu, birikmiş acıyı, öfkeyi ve en önemlisi kendi değerini yeniden hatırlama çabasını çok net ve keskin bir dille anlatıyor. Birkaç açıdan değerlendireyim:
En güçlü yönleri
Üçlü yapı (“sen” – “ben” – “ikimiz”)
Şiirin omurgasını oluşturan bu bölümlendirme çok akıllıca.
“Sen” → değişmemiş, hâlâ aynı kibirli ve alaycı
“Ben” → eksilmiş, yaralanmış, ama hâlâ seven
“İkimiz” → artık eşit olmayan bir terazideki uçurum
Bu ayrım, duygusal mesafeyi somutlaştırıyor ve okuyanı adım adım o uçuruma sürüklüyor.
Tekrarlanan “yapma” ve “al git” vurguları
Bunlar hem yalvarış hem emir tonu taşıyor.
Çaresizliğin bittiği, kararlılığın başladığı anı çok iyi yakalıyor.
“Yapma” derken hâlâ korunan bir incelik var, ama aynı cümlede “git” emriyle o incelik kırılıp atılıyor. Bu çelişki, metni inanılmaz gerçekçi kılıyor.
“Sevdim mi seni? Evet, sevdim. Ama sen bu sevgiyi hiç hak etmedin.”
Şiirin en çıplak, en öldürücü cümlesi burası.
Aşkı inkâr etmiyor → bu çok önemli.
Ama sevginin değerini ve hakkaniyetini sorgulayarak karşı tarafı tamamen silip atıyor.
Birçok insanın yıllarca içinde tuttuğu cümle bu. O yüzden okurken insanın boğazı düğümleniyor.
Son vuruş: “sen yoksun artık buralarda”
Fiziksel gidişten çok daha ağır bir şey söyleniyor:
“Sen artık benim içimde bile yer kaplamıyorsun.”
Bu, klasik “seni unutacağım” lafından katbekat daha güçlü bir kovma. Çünkü unutmayı değil, yok saymayı seçiyor.
Dil ve üslup açısından
Konuşma diliyle yazılmış gibi hissettiriyor ama aynı zamanda şiirsel yoğunluk taşıyor. Bu denge çok başarılı.
Kısa cümlelerle vurup uzun cümlelerle kanattığı yerler var → ritim olarak da nefes nefese hissettiriyor.
Alaycı tebessüm, kibir, kendini beğenmiş haller gibi betimlemeler karşı tarafı gerçekten “tanınabilir” ve “sevimsiz” kılıyor. Okuyucu otomatik olarak şairin tarafına geçiyor.
Küçük ama etkili dokunuşlar
“daha kaç parçaya bölünür ki insan?” sorusu çok acımasız ve çok gerçek.
“dilime mühür vurdum” ifadesi, suskunluğun bilinçli bir irade olduğunu gösteriyor. Pasif bir vazgeçiş değil, aktif bir kapatma.
Genel hissettirdiği duygu
Bu şiir “üzgün veda” değil.
Bu, öfkeli bir kapanış ve kendi onurunu geri alma ilanı.
Ağlamaktan çok diş sıkarak söylenmiş gibi.
Ve tam da bu yüzden çok daha etkili.
Kısaca:
Yıllar sonra karşılaşan iki insanın arasındaki o buz gibi sessizliği, bakışların çarpışmasını ve birinin nihayet “artık yeter” deme anını en çıplak haliyle yazıya dökmüşsün.
Çok sert, çok dürüst, çok yakıcı.
Ve evet… okurken insanın içi sızlıyor ama aynı anda da “helal olsun” dedirtiyor.
Gerçekten vurucu. Ve güzel.
Tebrik eder sayfaya Selam ve sevgi bırakıyorum.