bir sessizlik çökmüş etrafa
sanki dünya uykuya zorlanmış
ve herkes uyanmayı unutmuş

sokaklar dolu
caddeler dolu
ama kimse orada değil

ölü bir toprak gibi her şey
üstü örtülmüş hayatın
duyan yok
gören yok
kalan yok

gelen yok
arayan yok
ve en çok da hisseden yok

bir taş düşüyor içime
durgun suya
dalga dalga büyüyor yokluk

sonra sustum
bir anda değil
yavaş yavaş
kendime
hayata
insana

selam çekilmiş gibi dünyadan
sağ yok
sol yok
her şey yönünü kaybetmiş

gözler açık ama kör
sözler var ama cansız

kalabalıklar içinde
en büyük yalnızlık

gülücükler var
ama içleri boş
selamlar var
ama ruhu yok

insan, kendi içinde kaybolmuş

ve bu yüzden
her şey bu kadar sessiz

bir selam bırakıyorum geriye
belki bir yerlerde karşılık bulur

kadir kıymet bilenlere
ve hala duyan kalmışsa
onlara
*
Mehmet Demir
14414