1
Yorum
20
Beğeni
0,0
Puan
79
Okunma
önce biri, bir taş attı suya.
sonra halkalar büyüdü,
ve dalgalandı göğün sureti,
bütün balıklar, titredi korkudan.
biri, bir taş attı kuşun kanadına.
halkalar büyümedi,
bir çırpınış yankılandı havada,
ve sessizlik, toprağa düştü.
bir zamanlar,
bir damla yağmuru bile incitmekten sakınan o eller,
şimdi cam kırıklarını,
gözlere serpiyordu…
bir zamanlar,
gölgesinde serinlediğimiz o ağaçlar,
şimdi kollarında pek çok ip izleri taşıyor…
ne değişti
hangi rüzgar savurdu o vicdanın tohumlarını?
hangi suskunluk, hangi unutulmuş ninni,
içimizdeki sesi boğdu böyle...
biri, bir taş attı kalbin tam ortasına.
halkalar hiç büyümedi.
ve biz ondan sonra
sessizce çürüdük.
*
Mehmet Demir
19225
Cevap Yaz