Şiirin Adı: Mesela
Şairi: Yüksel Beyocaktan
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri

Vallahi bu şiir, “hayatla yer değiştirsek kim kime sabreder” deneyinin yazılı tutanağı olmuş. Şairimiz, empatiyi teoride anlatmamış; almış koltuğa oturtmuş, “sen benim ayakkabıları giy de bir yürü bakalım” demiş. Hayat da ilk tokadı yiyince “ben aslında öyle demek istememiştim” moduna girmiş belli ki.

Maviyle siyahın yer değiştirdiği yerde iş ciddileşiyor; çünkü herkes hayatın siyahlarını eleştirir ama mavisini taşımaya gelince bel fıtığı bahanesi hazırdır. Şair burada hayatı bir günlüğüne staja çağırmış: “Masumiyet bölümünde çalış, sabır servisinde nöbet tut.” Hayat da ikinci kıtada terlemeye başlamış.

En güzeli ne biliyor musun? Şiir bağırmıyor, küfretmiyor, “adalet isteriz” pankartı açmıyor. Sadece soruyor: “Canın mı yandı?” İşte orada hayatın dili tutuluyor. Çünkü empati, tokattan daha öğreticidir; sabır ise karşı tarafın en sevmediği ilaçtır.

Kalburabastı Efendi der ki: Hayat herkese ders verir ama bazen dersi iade etmek gerekir. Bu şiir, iade fişiyle birlikte yazılmış.
Vesselam.

Empati, başkasının acısını anlamak değil; kendi rahatından vazgeçmeyi göze almaktır.
Sabır, her derde deva değildir ama sabırsızlık bütün dertlerin sebebidir.