OKULUM (SAVAŞTEPE)
Çamların sesinde rüzgâr eserdi,
Gönlümü bağladım Savaştepe’ye.
Yatılı günlerim ömre bedeldi,
Hasretim bitmiyor o şanlı yere.

Sabahın seheri, kampana sesi,
Müjdenin, sevdanın taze nefesi,
Bizdik o yılların gürleyen sesi,
And içtik vatanda her bir köşeye.

Öğretmenler vardı, ışık saçanlar,
Bize ilim irfan yolu açanlar,
Sevgi tohumunu kalbe saçanlar,
Selam olsun canım o her meşeye.

Ranzalar kardeşti, ekmek paylaştık,
Yolları dar idi kar kışı aştık
Gurbette sılaydı sevgiyle taştık.
Dostlukla erdik biz her bir neşeye.

Tebeşir tozuydu üstle başımız,
Kardeşten öteydi her arkadaşımız,
Gözümüzden düşen her bir yaşımız,
Dönerdi umuda, büyük neşeye.

Geldiğimiz yaşta gönul yorgun bak,
Saçlara düşse de kıştan kalma ak,
Savaştepe deyince durur her durak,
Dönerim yeniden o şen bahçeye.

Okulum, can evim, sönmeyen közüm,
Sana mısra mısra dökülür sözüm,
Mazide kalsa da o gülen yüzüm,
Mirasın sığmıyor hiçbir heceye.

Savaştepe’nin o vakur ruhunu, "Koca Çınar"ın gölgesindeki o eşsiz kardeşliği hissetmemek ve unutmak mümkün değil. Aldığımız yaşların bilgeliğiyle geriye dönüp baktığımızda, o muhteşem yerin sadece bir okul değil, bir yuva olduğunu görüyoruz. Biz o günlerin kokusunu, vefasını ve özlemini kendimize şiar edinmişiz. Adeta bir giysi gibi üzerimize giymişiz.
Savaştepe Öğretmen Okulu bizim için bir okuldan çok daha fazlası; bir kimlik, bir karakter abidesidir. O dönemdeki disiplinli ama sevgi dolu o iklim, bugünün dünyasında da gerçekten çok kıymetlidir.
Yüksel Ocaktan Bey