(Gönderilmeyecek bir zarfta kaldı...)

Sevgilim,
Bu sana yazdığım son kelime,
Belki de en sessizi...
Çünkü artık sesimi duymayacaksın,
Ne rüzgârda,
Ne de bir türkünün nakaratında...

Sana anlatamadığım ne çok şey kaldı.
Bir gece, ellerin ellerimdeyken
Suskunluğuma kızmıştın ya hani…
Bil ki o sessizlikte ne çok ‘’seni seviyorum’’ vardı.
Ama ben susmayı öğrendim,
Çünkü kelimeler de yetim kaldı gözlerinin karşısında.

Sensiz geçen her gün,
Bir eksilmeydi bende.
Adını unutmamak için
Her sabah aynaya bakıp “O yok” dedim.
Ama aynalar bile yalan söylüyor artık.

Bugün odamda bir gül soldu.
Senin diktiğin...
Ve ben ilk defa ona su vermedim.
Çünkü anlamı kalmadı yeşermenin,
Sen yoksan,
Ben niye var olayım ki?

Bu mektubu sana ulaştırmayacağım.
Ne posta kutuna düşecek
Ne eline ulaşacak.
Belki yıllar sonra bir defterin arasında bulurlar…
‘’Kim bu kadın?’’ derler,
‘’Kim bu adam?’’
Ama cevabı sadece gökyüzü bilecek,
Ve susacak.

Ben seni sevdim.
Tüm eksiklerinle,
Tüm yokluğunla…
Hatta en çok da gidişinle sevdim.

Şimdi kapatıyorum bu defteri.
Sana dair son harfimi de susturuyorum.
Ardımda bir isim bırakmıyorum,
Sadece sessizlik kalıyor
Ve o sessizliğe gömülen bir adam.

Elveda...
Dönmesen de olur.
Çünkü sen artık yoksun
Ve sensizliğe gömülmüş bir mezar kadar sessizim…