İlk önce kendimde arıyorum kabahati
çoğunluk haklıyım diyor, dönüp gidiyor
taşıyorum ben bir başıma bu ağır zilleti...

Haksızlığa uğrasam bile özür dileyenim
telafi etmek için hep uğraşıp didinenim
küsemeyen kesemeyen bitiremeyenim...

İçimde dışımda insanlar varken yalnızım
yüreğim yufkadır, ağlarım sızlar vicdanım
akamaz olur donar damarlarımdaki kanım...

Yedimde ne idi isem yetmişimde de oyum
ismimin ilk hecesi "gül" ama gülemiyorum
muhabbet bahçemin güllerini deremiyorum...

Yağmur yağsa benim yüzümdendir mutlaka
güneş yaksa ben bir yanlış yapmışımdır kesin
darağacında takarım boynuma ucunu ilmeğin...

Ama bakıyorum herkes başka başka kişilikte
farklı mizaçlara sahipler, apayrı bir karakterde
gururları daha ağır basar sevgilerinin önünde...

Bir bardak suyum ortamın tüm enerjisini çeken
kucak kucak şefkat tohumları eken fırtına biçen
aşk şarabı yerine hasret, elem keder zehrini içen...

Gülhan Çeliktaş