Dokun bana anne!
ellerinle
başımı okşa
omzuna yaslanmama
izin ver
yüzünü benden
kaçırma...

çevirirsen
gözlerindeki
su yeşili pırıltıları
nasıl
göreceğim?

izninle
yüzümü
göğsüne
gömeceğim
dokunulursam
ancak,var olduğumu
hissedeceğim...

sen,bana
küçücük bir
bebeğe dokunur gibi
dokun...

Dokun bana anne!
yarın, çok geç olmadan
tut ellerimi
bırakma
al koynuna beni
yarın
belki de
basmadığın için bağrına
çok ama
pek çok üzüleceğim

ben
bugün,
henüz senden
ayrılmadan seni
özlemeye başlıyorum
özlemim
iyice artmadan...

sıcacık
yumuşacık
dokun...

Dokun bana anne!
sert duruşuma sakın
inanma
sevgimi ne yazık ki
sana
bir türlü
gösteremiyorum
sen göster...

yavrum
de bana
yaklaş ve
dokun...

Dokun bana anne!
hiç kimse
dokunamaz
bana senin
dokunduğun gibi...

ve sev alabildiğine
sevemez başkaları
beni
senin sevdiğin gibi
ilk kez
kucağına aldığında
bağrına
bastığın gibi...

gül koklamak
gibi istekli
ve
hevesli
dokun...

Dokun bana anne!
bilirim;
sen dokunmayı
sevmezsin
ve sana fazla
dokunulmasını da
yalnızca
vedalarda
kucaklarsın
beni hepi topu
bir dakika

isterdim ki,
ah!
bir
dokunuşun
yüz dokunuşa
bedel
olsun...

Dokun bana anne!
dün gitti
yarın ise yok gibi
şimdiyi armağan et bana
uzat
zayıflayan parmaklarını
üşüyen parmaklarıma
ve güçsüz
bedenini yasla
benim omuzlarıma
sımsıcak olalım ikimiz...

yeter ki
bir kerecik
dokun...

Dokun bana anne!
bilemezsin,
nasıl muhtacım,
senin şefkatli
dokunuşlarına...
gururumdandır
sanma
dokun diye sana
yalvarmayışım
kolay
değil
söyleyemiyorum...

ne olur?
lütfen!
hemen
şimdi dokun...

Dokun bana anne!
kalbini kırdıysam
bağışla beni
korkuyorum!
hemde çok,
inan,bir kez daha
görememekten
seni
ve yeniden sevgiyle
dokunamamaktan sana...

hadi!
bari,
şimdi dokun...

Dokun bana anne!
yıllar aktı su gibi
umutlarını
ve gençliğini
verdin
acımasız yıllara...

yalvaramam
utanırım
söyleyemem
ama yavaşca
yaklaşırım
yanına...

titreyen ellerime
titreyen
ellerinle dokun...

Dokun bana anne!
hep son
olmasından korkarak
usulca
sımsıcak
ve kimseler görmeden
dokun...
ihtiyacım var
ölesiye
bekleme yarını
gidiyorum
yarın yanında
olmayacağım...

ne olursun?
şu anda
dokun...

Dokun bana anne!
bu dokunuş
hayal olsa da
aramızda
yüce dağlar
ve kilometrelerce yollar
uzansa da
sen
bırakma
beni kendi halime
yalnızım
çok korkuyorum
biliyorum
beni duymuyorsun
varsın hepsi yalnızca
bir hayal olsun...

bir seher vakti
sabah rüzgarı ol
uç da gel!

yanaklarıma
ılıman
dokun...

sinsin
üstüme
mis gibi
anne kokun...


Gülhan Çeliktaş

(29.06.2010-İstanbul)