Ben affetmem hiç kimseyi
küsmedim ki affedeyim
kalbim kıran boynum büken
verir bana en büyük hediyeyi...

Affetmek Allah’a göre
ben bir aciz kulum böyle
affetmek benim ne haddime
beni bağlar bu düşünce...

Ben affetmem affedemem
sonra da oh rahatladım diyemem
bu telkini verenler çok fazla bilirim
lakin sorarım önce kendime ben kimim?..

Affet rahatla diyorlar at üstünden yükü
akıllarında dolanır binlerce acı öykü
halim mi var bunlarla uğraşayım
kalbim kırılmaz ki kiminle savaşayım?..

Çok kötülük gördüm ben de insanım
herkesten biriyim yok ki farklı bir yanım
ben de acı çekerim ben de üzülürüm
haksızlığa uğrarım zulüm görürüm...

Kimseyle hesabım yok çoktan bıraktım
aynı mevzulara üzülüp durmaktan bıktım
affetmek affetmemek konularından çıktım
ben de boş yere yıllarca kafama taktım...

Allah yargılar Allah affeder tek merci Odur
affettim filancayı demek bile bence yargıdır
ben affetsem ne olur affetmesem ne fark eder
bütün bunlarla uğraşmak ömrümüzü ziyan eder...

Kendisini kandırır affettim diyen ahkâm kesen
affetseydi o olayı defalarca anlatır mıydı lisan
ha Ayşe olmuş ha Mehmet yahut Ayşe Nâlân
takılıyor zihinlere yıllar boyunca aynı bir insan...

Üzüntü bulaşıcı dinleyeni mahfediyor
karşıdaki üzülür mü diye düşünemiyor bile
hele bir de en yakınınsa büyük acı veriyor
bir de sen niye üzülüyorsun etkilenme diyor...

En sevdiğin üzülecek sen üzülmeyecek misin
bir robot musun etten kemikten değil misin
dilersin ki birazcık vazgeçer de insafa gelir belki
bu defa da konuşmayacağını söyler ve de ölmeyi...

Ben farklı düşünürüm genelde her an herkesten
aklımın süzgecinden geçirmeden benimsemem
bana uygun gelmiyor maalesef affetmek kelimesi
isteyen affeder isteyen yargılar hemen herkesi...

Affetmek sözünün içinde bal gibi de yargı var
affettim desen gerçek değişmeyecek ki o kadar
haksızlık eden kişinin sevapları sana büyük hediye
öyle ise affedip affetmemeye kafa yormak ne diye?..

Ben affetmem hiç kimseyi
küsmedim ki affedeyim
kalbim kıran boynum büken
verir bana en büyük hediyeyi...


Gülhan Çeliktaş