yokuşluklar var insanların yüzlerinde
yuvarlanıyorlar kendi yokuşlarından
krallarının önüne düşüyor esir alınmış gövdeleri
gözleri kocaman olmuş yukarı bakmaktan
dizleri kan içinde eğilmekten
ışıl ışıldır itaat etmenin memnuniyeti
ele geçirilmişliğin karşı konulmaz yayılışı
ah, asla temizlenmeyecektir suskunluğun lekesi

kim eğilmiyorsa vurulacak yaşa getirilmiştir
fırlatılmaya hazırdır bulantı mevsimine
kralın değil kör bir kadının önüne düşer
ayakları isyanı başlatmaktan gelmiş kör bir kadının
buz kalpli gitmelerin hüznüyle yüklü olsa da
uzak sabahların çağrısı tadındadır bu
kim eğilmiyorsa büyülü uyanışların insanıdır
ve iyileştirmeye gitmiştir paslı bir caddeyi

kim sarayların oyuncağı olmuşsa;
ellerinde nefret sapanı
atmaya hazırlanıyordur
kinden yapılmış taşları sevgi yüklü kalplere

yok oluşlar var insanların yüzlerinde
saklanıyorlar içine kendi yok oluşlarının
tanrılarının önüne düşüyorlar birer boşluk olarak
dünyadan nefret eden sahte müminler kalabalığı

kana bandırılmış cümlelerin içinde
kırışık bir övgüyle şımartılmış kimlikler
anlamları boşaltılmış bayraklar
ne büyük görkem (!) ne büyük görkem (!)
öldürme isteği kendinden olmayanı

oysa
insana yollanan hayat öpücükleridir sonunda ölmüş olan
sarılmanın yükselişidir ağzı bağlanıp susturulan
kim eğilmiyorsa hayat öpücüklerini öldürenlere
başka bir yaşam için bekletilen umudun işçisidir o
direnişten yapılmış kör bir kadının gözlerindeki yolculuktur