Sözler damarlarımda gezinen kurtçuklar
ince kıvrık kancalar
takılıyorlar zihnime
emiyorlar kanını iyi niyetlerimin...

Kelimeler solgun bir sabah güneşinde
kimsesiz bir kedi
gönlümün boyaları silinmiş bankında uyuya kalmış...

Şimdi düzelteceğim diyor içimde birisi
dışarısının gürültüsü girmesin
kapat kapılarını kalbim...

Çaresiz hissettirir bazıları çözümlerine
dikkati sağır vicdanı görmez olmuş
ne yapacağını şaşırtırlar...

Dünya güzel mi güzel
insan niye böyle anlaşılamaz sorular bütünü
neden tazeleyip durur ki bayatlamış dünü...

İçimin yalnızlığına sarılırım
dışarıda acıtan sevgilerin korkunçluğu
bundan sonra ne yapabilirim...

Herkes mi aynı benle bir ben mi böyleyim
gülerken ağlatılmak alışılagelmiş bir şey midir
bıraksınlar artık bir damlacık güleyim...

En sevdiklerimizin açtığı yaraların kanayan izleri
memnuniyetsiz suçlayan şikayetli yüzleri
toplandı yüreğimin kafesine hepsi...

Sevgi en korktuğum sözcük
taşıdığı mânâ ruhumu ezen en ağır yük
bedelini ödeyemediğim işkence...

Birisi sevgiyi kontür gibi paraya yüklüyor
çok ağır bir bedel ödetiyor ne demeli
bilmiyorum ki...



Gülhan Çeliktaş