önce soğuk bir kış geldi
kan sesleriyle
mor salkım çiçekler
kuş sesleri
çocuk sesiyle yankılanan bu sokaklar
bu şiir kokan şehirler
kırağı bir ayaz düşer gibi sustu

karşılığını alamamış bir toprak
gökten yağmur yağması için dua edercesine
dudakları çatlamış bir çiçeğe sessizce bakıyordu

ne kar sesleri
nede kırağı ayaz
bu toprakları teslim alamadı
ne fırtınalar
ne lodos
nede sağanak yağmurlar

ben yanlış bir adrese yazılmış bir mektubu okuyordum
mavi sesli çocuklar
kanlı bir gök altından geçiyordu
bulutlar kurşun gibi yağmur döküyordu
kaldırım köşelerinde kimsesiz adamlar
sokak köpekleriyle arkadaşlık yapıyordu
en güzel dost köpeklerdir biliyordu o adamlar

ölen her insan için
birileri yas tutarken
birileri seviniyordu
cehennem gibi bir şeydi bu
ama cennette gibi yaşıyorduk

sanki terk edilmiş bir kent burası
yada herkes saklambaç oynuyordu
benim haberim yoktu
yıkık dökük evlerin arasında kalmış gibiydim
kanlı oyuncaklar
kanlı elbiseler
kanlı sofralar saçılmıştı etrafa
oysa bu kentte çocukluğum vardı
geleceğim, yarınım
umudum
güneşim
sevdam vardı

oysa ölüme alışıyordu insan
yaşamak nedir bilmeden
dört taraftan acı
dört taraftan kan sesleri yükseliyordu
ve ağıtlarla yolcu ediyorduk yaşamı
önce soğuk bir kış geldi
kan sesleriyle
sonra ölü seviciler çoğaldı
dünya cehennem kadar kötüleşti
çocuklar hep çocuk kaldı

yüreğimin üstünde duran bir özlem var
bir intihar gibi bir şehri dolaşıyor
ama yine de bir adım ileriye gidemiyorum
sanki hep bir intiharın üstünde yürüyorum

ibrahim dalkılıç

05.02.2018
17:35 izmir