adam;
yürüyordu, o meşhur caddede.

kuşlar uçuyordu gri, beyaz.
gökyüzü vardı üzerinde
şöylemesine maviydi işte.
rüzgarın tavrı değişkendi,
sancılıydı akşam
belli ki
hazırlanıyordu
günü katlayıp bir köşeye kaldırma işgaline.

bir polis duruyordu asık suratıyla
sessizce gelip geçene bakıyordu!
iki küçük çocuk
duvar dibinde tiner kokluyordu!
ihtiyar bir simitçi bağırıyordu
kalabalıktı cadde
kimse
hiç bir yere bakmıyordu
asıl fakirlik şimdi başlıyordu!

taş yürekliydi insanlar
tramvay durmuştu,kimse durmuyordu
dizlerinin üstüne çökmüştü adam
hiç kimse kaldırmıyordu!
çünkü
az önce
tramvaydan inen kadın
adamın gözlerinde durmuştu.

şöylemesine maviydi kadının gözleri
üstelik yüzünün yarısı yerdeydi!
üç tane eli vardı kadının,
yine de tanımıştı adam
tuttuğu elleri unuturmu insan.

sessizce bakıyordu adam
herşey susmuştu,
perçem saçlı küçük bir kız
sevdiği kadının elini tutuyordu!
düşmüştü adam,
çünkü az önce
gözlerinden vurulmuştu.