Sıladan bir haber verenim mi var
Arayıp kendimi canda bulayım
Bir yetimim halim soranım mı var

Ne halde nasılım bilenim yoktur

...

Diri kehanetlerin her biri mademki alın terim,
Ne duruyorum göğün zembereğinde?
Yufka yüreğin de getirdiği tekbir,
Yeter mi dağıtmaya derken
Tüm evrenin kinini?

...

Cevap gelecek sana, sen onu yüreğe tak...

Hiç bir kuluna dahi, kayıtsız kalmamıştır
Ondan medet bekleyen, gönlünü salmamıştır...


...

Topraklarına bastığım zaman,
Hep isterim ki,
Hakkını vereyim adımlarımın,
Boşa yürümesin üstünde,
Bu yorgun ayaklarım...

...

Vay memleketin haline
Her türlü hile dönüyor
Vay memleketin haline

Güç yetmiyor iktidara

...

Nefesler tükeniyor dostlarını sıkı sar.
Senin için üzülen ardında ağlayan yâr.
Demir aldık limandan varacağız menzile.

Geceler çok uzadı doğmaz oldu seherin.

...

Eyy hasretim sevdicegim içimin ormanlarını ateşe veren kadınım insan ne için yaşarki diyorum bazen akşam kapıdan girince gözlerine bakabilmeli nöördün gadasını aldıgım diyebilmeli adam Kadını gülümsemeli sevdalısına karşısında denizleri kıskandıran gözleri ile amma öyle mi bize hep satırlar yazmak hasreti kelimelere dizmek düşüyor oysa elinde bir çayla gelmelisin yanıma oturmalısın karşıma ben aşk şiirlerinin şairi olmayım en çokta denizlere benzetmeliyim gözlerini nefesini meltemlere ve saçların salkım sögütleri olmalı şiirlerimin o küçük burnun benim uhud dagım olmalı bakışların okçular tepesinden geçer gibi beni vurmalı her an ve başımı yaslamalıyım arap çöllerinden daha sıcak alev alev yanan yüregine sonra saçlarım alev almalı gögsünde yanıp küllerim karışmalı sana ahh sevdigim kalemi tutmak ne zor bilsen adın geçince kagıtta alıp başını nerelere gidiyor hemen ne hayaller hülyalar oysa ben çöllerde bir başına kalmış bir Ebu Zer im halbuki kovulmuşum üstelik birde kavmimden yeryüzünden mutluluk okkasına batmamış hiç benim divitim Ayrılıkların bitmeyen hasretlerin şiirleri kalmış bize
Gözyaşı okkamız acılar kalemimiz yokluklar kağıdımız olmuş hep ama boş ver beni hadi ne istersen sana onu yazayım hülyalar hayaller aslında adının ilk harfini yazıp kalemi bıraksam kendi yazar inan seni Bitmez kelimeler konu sen olunca bir kez özledim desem binlerce kaya sökülüp gelir içimin yamaçlarından aslında özledim demek bile ayıptır aşk dilinde uzakta olan özlenir görülmeyen varlıgı hissedilemeyen özlenir ruhu ruhuna karışan içindeki kalbe ritim veren özlenirmi veya bunun adına özledimmi denir bilmiyorum bence bunun tarifi başka bir söz olmalı ama henüz bulunamamıştır esasen bunu anlatacak söz dizinleri yoksa özledim dermiyim aciz bence bu kelime bu hasreti anlatmaya

Yazıyorum sonra cebimde kırık dökük kelimeler aslında hitap sana olunca daha güzel daha anlamlı cümleler aslında içinde sen olmayan her cümle öznesini kaybetmiştir yükleme bir eylem verememiştir düşük bence cümle yapısı bile aslında sana hitap etmeyen tüm Cümlelerin yazdıklarım şuursuzca düşüyor işte satırlara kalemin ucuna senin adın degsin yeterki

...

Karaya “ak” der mi? Der yemin olsun!
Hele bir de pastadan pay kaparsa…
Ne taklalar atar gör yemin olsun!

Ah bu medya var ya… Sosyal… Ulusal…

...

Bırak sevdiğim,
bırakta kızılımsı saçların kamçılasın tenimi.
Hangi mevsime uğrarsa yolumuz,
bahar kesiği bir sevda sayarım.

...

O kara gözlerini gördüm sana vuruldum
Bir pınardı sanki o gönlün su diye içtim
Gece gündüz ben geçtim karşında hayal kurdum
Seni candan bir seven diye gönlüme seçtim


...