Geceden sıyrılıyor yüreğim yavaş yavaş, ağaçlıklardan akıyorum yol boyu. Bir damla huzurun gölgesinde, adıyorum ömrümü hazine değerindeki huzura; yoldaş olup içimdeki sonsuzluğa... Yol gibi kalbim de kavisler çiziyor yerli yersiz... Güneşin doğuşunu seyrediyorum, ruhumdaki karanlığın sabaha uyanışında...

Bestekâr demiş ya mealen; ne yazdan ne kıştan lütuf arama başka yerden, ne bakıştan ne gülüşten, zerre teselli yok kimseden... Ruhumun Kalamış’larında huzuru arıyorum kendi kendime. Biliyorum ki huzurun sesi olacak yürek meskenim. Genişleyip dağılacak hayal evimin içinde rengârenk gülücüklerim. Bir tatlı huzura dönüşecek geçtiğim yollar, ben sevince... Amalar, keşkeler yolumu bölemeyecek, huzuru içten dileyince... Yürümeliyim öyleyse hiç durmadan... Aşkın sırrını kendimde çözmeliyim...

Sıkılmasak gündelik telaşlardan, aşkı aratmazdı geniş zamanlar; daralmazdık biz de, olmazdık huzurun derdinde. Ne zaman ki başımızı kaldıramadık dünya dolusu yoğunluktan, huzura baş koyduk, bilinmez yollara koyulduk seyyah gibi... Aşkı aradık cefada, huzuru aradık kalp yangınlarında. Bir tek aşk, dünyalı gibi bakmadı bize; farklı geldi ismi bilinmeyen başka mevsimlerde. Aşka talip olduk, bir tatlı huzura ömrümüzü koyduk hayatın viran eden yokuşlarında...

...

İçim kalabalıklaşıyor; her köşede çığırtkanlar... Ruhum derman arıyor, her yanımı sarıyor dermansızlıklar... Derdim dermanım da mı dersin; huzuru yüreğimin huzursuzlukta? Bir dar yoldan sonra bulurmuş insan en geniş yolları; genişlik belki de darlıkta... Kim bilir?

Yürüyorum ruhumun Kalamış’larında; karşımda huzuru arayan bülbüller. Feryatta baktığım ne varsa, güller gizli haykırışta... Bülbülün sesi var, gülün deli eden rengi; her yaprakta kan damlacıkları, bülbülden miras... Huzur aşkta mı dersin, her şeyde olan biraz aşk? Huzurun adı yok belki de; tatlılığı acısından... İç çekişlerin de akşamların da dile dökülmemiş isyanında, her zerrenin varlığa haykırışı belki de başı sonu belirsiz yolların... Ne dersin? Sen olsan huzuru nasıl tarif edersin?

Biraz ses yürekten, biraz derman kürekten... Aşk çıkagelecek gittiği seferden, dinlenecek yüreğim ruhumun Kalamış’ında. Sevgililer ah etmeyecek sevilenin gelmeyişinden. Akşamlar neşelenecek her sabah güneşle, ışık kaplayacak her yeri Kalamış’ta... Bir tatlı huzur saracak üşüyen yürekleri...

Ay parlayanda büyüyor gözlerim, gündüzle açılıyor hayal pencerem... Sen gülümsüyorsun, gülümsüyor bu ev... Bambaşka oluyor hayat Kalamış’ta... Aşkın sır perdeleri aralanıyor gözlerinde. İşlerim, telaşlarım anlamsızlaşıyor o an. İçimde buluyorum seni. Yok teselli kimseden, biliyorum; içimden seviyorum seni...

...

Öfke bulutları terk etsin bu kenti, hırs örerken sinsice ağını kin dolu yüreklere... Sevgi mevsimsiz dökülsün avuçlarımıza, şeytan yeni oyunlar düşlerken... Sevenler kavuşsun yüreklerin Kalamış’ında, bir tatlı huzurla büyüsün mutluluklar... Hani yazıda kalmasın, erisin sevgiyle buzdan krallıklar... Bu yollar yâre çıksın, engeller usandırmasın Kalamış’ta...

Endişelerimi rüzgâra savuruyorum, fularımı delip geçiyor aşk; kapılıyorum bu yolun ahengine... Ağaçlar eğiliyor aşk gelince, eğiliyorum tevazu içre unutup gururu, kibri... Güzelleşiyor Kalamış... Bir tatlı huzur buluyorum, şenleniyor hayal evim, yürüyorum Kalamış’ta...

"Münir Nurettin Selçuk’un "Kalamış" isimli eserinden esinlenilmiştir."

Şule Meryem Canpolat Şimşek
09 Ekim 2011