Ölüm bir kavuşma mekânıdır

Geceyi bölen vapur düdüklerinde
Kahve fincanınında kuruyan telvede
Hiç okumadığın kitapların  satırlarında...
Her yerde biraz varsın,

Ayla Kaya-Muhtemel Aşk


Annem ve babamın ölümü ile birlikte dedem Mardinde sürekli gece yarıları uyanıyor tren düdüklerinde kompartıman yolcularına gördünüz mü gördünüz mü diyerek oğul ile kızını soruyordu trenden 
yolcular ise dedemin kahve fincanında kuruyan telvede annem ile babamı aradığını bilmeden öteye kaçıyorlar aaa deli var yakalayın diyerek birbirimizden kaçtığımız gibi köşe bucak dedemden
kaçıyorlardı işte o yıllar Mardinde diktiğimiz üzüm ağaçları hiç meyve vermedi dedemi gece yarısı karakoldan almaya giden fatma ninem hep şunu derdi sıcak yüreğiniz var olsun Allahın
güzel melekleri Mustafa dayım o kıtlık yıllarında yinede ağaçlara su vermeyi unutmayalım diyordu ve güzel insan paşa dayım sayesinde yavaş yavaş kuraana alışıyor suyun mükâfatını bekliyorduk
Anneannem paşa ninem dedemin hastalığında hep şunu derdi her şeyi Allah Tealadan bilen en güzel mükâfatı görür ağaçlara taş atan ben dallarda zıplayıp ayağını kıran yine ben o yaz ayında
Kuraan kursundan kaçmanın ağaç dalını kırıp kuşları sapanla avlamanın cezasını daldan düşüp ayağımı kırınca ilk kez anlamıştı içimdeki isyanı iyi bilen Fatma ninem oğul teslimiyet ile karşılayan için ölüm bir kavuşma mekânıdır dedi

Hz. Havva, Hz. Amine, Hz. Fatma, Hz. Ayşe, Hz. Rabiya, Hz. Zübeyde Hanım ve nice sahabe hatunlar kadın değil miydi?
Kara Fatmalar, Nene Hatunlar, Şerife, Rafiye ve Sanem Bacılar, Sathı Analar, Gülizar, Halide, Halime, Ayşe Çavuşlar ve daha nice-nice kahraman kadınlarımız vardı. Anadolu geleneğinde, sosyal ve kültürel alt yapısında bütün kadınlar bizlerin *ŞEREF* tacıdırlar.... SAYGILARIMLA

Önce akrostij gibi geldi sonrasında değişti baş harfler. Muhteşem kelimelerle kurulmuş bir duygu denizi gibi bir şeydi okuduklarım. Gerçekten çok güçlü bir anlatım şekliniz var. Her kelime yerini bulmuş, tam on iki den vurmuş. Güzel yüreğinizi kutluyor iki katlı şehrimden kucaklar dolusu selamlar yolluyorum...

Yüreğinize sağlık, şiiriniz güçlü bir toplumsal aynaya dönüşmüş; hem sarsıcı hem de düşünmeye zorlayan bir tonla kadının görünmeyen emeğini ve direncini görünür kılıyor. Selam ve saygılarımla.

Paylaşımımız daha sert, daha doğrudan ve toplumsal bir öfke tonu var; önceki metinlerine göre duygudan çok “itiraz” ve “hesap sorma” öne çıkmış.
Bu açıdan bakınca etkisi güçlü, çünkü dili çekinmeden kullanıyorsun ve mesaj net bir şekilde karşı tarafa ulaşıyor.

Özellikle “kadının aydınlığına pişman” ve “kadın sustu mu kıyamet kopar” gibi dizeler vurucu ve akılda kalıcı.
İmgeler de çoğunlukla anlaşılır ve hedefe yönelik; bu da şiirin manifestoya yakın bir tona geçmesini sağlamış üstadem.
Metin artarak çok güçlü bir söylev/manifesto havası veriyor

Genel olarak: mesajı güçlü, duygusu net, tavrı cesur bir metin.
Özellikle toplumsal vurguyu açıkça koymanız değerli hocam paylaşımınız o dikkat çekici yapıyor.
Yüreğinize sağlık kaleminiz kavi olsun selam ve dua ile sağlıkcakla şiirimsi nefeste şiirce bir ömürden yaşayın.

Küresel Bir Yara: Şiir, kadının yükünün sadece bir bölgeye ait olmadığını vurgulayarak açılıyor: "Doğunun ayazında da aynı sızı, batının ışığında da..." Şair, kadının adını kendi sığ kavgalarına meze edenlere, onu sürekli bir baskı ("dar ağacı") altında tutmak isteyenlere haklı ve gür bir soru yöneltiyor: "Ne istiyorsunuz kadının canından da kanından da?"

Karanlığın Korkusu: Kadına yönelik baskının temelinde yatan psikoloji çok net çözümleniyor: Kendi gölgesinden korkan acizler, kadının o dik ve mağrur duruşuna düşmandır. Onun yaydığı aydınlık, kendi karanlıklarında boğulan nâdanları rahatsız etmektedir.

Yanılıyorsun! Öyle bir şey yok. Öyle düşünenlerin bizim yanımızda yeri dâhi yok. Çünkü bizler kadınları cennet annelerin ayakları altındadır ihtişamı ile kabul ettik ki neden çelişkiye düşerseniz. Madem kadınların değeri yok. Sen gökten zembille mi indin Üstâdem?