Bir ayrılık vaktiydi; Her yer zifiri karanlık, rüzgar hafiften, teni okşarcasına esiyordu.Bir an zaman durdu.....Dünya durdu....Geceler sustu.
Yürüyen ayaklar ses ve iz vermiyordu.Eller hissedilmiyor, gözler göremiyordu.
Bir ayrılık vaktiydi; Sevenler ve Aşıklar mağrur mağrur ağlıyordu.Birden yer depreşerek titredi, Gök matem yıldızının mehtabına süslendi.Denizler,dalga seslerine gizlendi.Ateşler yanıp,tutuştu.Ay ve güneş yanık seslerini artık izdivada, izdivada kanatırcasına, haykırırcasına söylendi.
Bir ayrılık vaktiydi; Seven,sevdiğine ihanet etti.Sanki bütün dünyalar üzerine yürüdü.Yürekte yaralar açıldı.Teslimiyeti aşk ve sevgiyi inkar ederek kabul etti.Mutsuzluk denilen yer de hep gizlendi.Yaşam sevinci denilen ümütler tükendi.Kimseleri artık bu yalancı dünyada gerçekten inanarak sevemedi.
Bir ayrılık vaktiydi;Hüzün matemleri yere çöktü.Ay tutuldu! Ses tutuldu! Kan tutuldu! Gök kangren oldu,soluk seslerine boğuldu.Göz kapakları yorgundu.Sis dağıldı,etrafını sardı.Hiçbirşeyde ama hiçbirşeyde bir anlam yoktu.

...

Gel yamacıma da, hele gör beni
Ne derde düşürdün, zalim bul beni
Hasret bende yandım, küle sor beni
Severdim bir seni, cana koy beni

...

Vakit geldi sevdiceğim.
Aldığımız nefestir
Ayrılık şimdi.

...

Yada durdurabilseydim zamanı
Yine elveda der gibi
Bakarmıydın gözlerime?
Akşam üzeri dönebilseydin karanlık olmazdı belki sabahlarım
Bahçemizdeki güllerimizde galiba farkında

...

Seni görmeyeli bir bilsen
Gökkuşağı gibi değişmiş
Gözlerinin rengi
Bir görsen ayrılığının üstünden geçen
Acı yılları

...

Ayrılık değil ki bu.....
Yeni bir savaşın başlangıcı değil mi ki
Ama olsun sevgilim ben geri çekiliyorum
Acılarımı kırgınlıklarımı alıp gidiyorum
Seni ilk gördüğüm yere.......

...

Kapını çalsam
Gözlerinin maviliğine dalsam
Ki daha gözyaşların dinmemiştir
Kızıl bir akşam vardır İstanbulda
Vapur düdükleri ötmekte

...

Bu gün ayrılık günü dostlar
Belki üç gün belki beş gün
Daha da fazla
Dilim varmıyor bilir şair yürekleriniz

...

5 Haziran 1983 günü Esendağ ile Duraçık hakka yürüdü
Güllerin ülkesinden ağıt yükseldi Spil dağı gözyaşıyla örtüldü

Gecenin yarısı hücrenin kapısı açıldı

...

bir bebeğin gözlerinde büyürüm
heryerimi kaplasada yanlızlık
yağmur gibi çoğalarak yürürüm
bin bir sızı çöker yüreğime
yine hasret yine gurbet görürüm

...