🎬 Giriş
İnsanlık, yüz milyon yıldır hayatta kalma arzusu ile üremeyi eşleştirmiş; ama “anlam” kavramına hiç uğramamıştır. Bilim, o üç santimlik organa işlev yüklerken; edebiyat onu mecazlara dönüştürmüş; toplum ise kimi zaman “ayıp” olarak damgalamış, kimi zaman “araç” olarak kullanmıştır.
Bu metin, o yalnız anatomik alanın sesini geri vermek için yazıldı: Kime, neye, niye susuyoruz?
🔍 Bulgular
• Kadının vajinal bölgesine dair kültürel söylemler, genellikle erkeğin erişim hakkı üzerinden şekillenir.
...
Devamını oku »
Adı Nihat Yurt onun, mahlası İyi Ozan
Gönlü güzel adada dert bilir elbet onu.
...
Devamını oku »
Parlak aydınlık ışıltılı beyaz nur yüzlü
Eminim az kalırdı bu kadar övgü
Ruhunun güzelliği yüzüne vurmuş
Düşününce belki onun için söylenmiş
Kederi kovan gülümseme yanağında
...
Devamını oku »
📜 I. Süt Helkesi ve İlk Kıvım Fadime, sabahın ilk ışığında ardıç dibinde keçi sağarken helkenin sapı kırılır. Donunun lastiği sütle vıcık vıcık olur, Ama Fadime korkmaz; çünkü her kıvım bir tanıklık taşır. Kurbağalar ürker, dere susar, Yarpız kokusu güneşin alnına siner. Fadime o gün kendine sormaz, çakır dikene sorar. “Ben kimim?” der, diken “sen geçtin benden,” der.
🪵 II. Kepir Taşıyla Sözcük Oyulması
İrbegem kepir taşının üstüne kazır bir cümleyi: “Yazıldım ama kimse okumadı.” Geven kökleri fısıldar: “Sözcükle okşanmak, tenle değiltaşla olur.” Fadime, kayanın üstünde gözyaşını bırakır. Nasırı patlar ama cümle dağılmaz. Kıvım doğar. O an Fadime kendine değil kayanın yankısına sorar.
Ardıç Dibinde Uyuyakalan Cümle
Fadime güneşe göz kırparken kelime uyuyakalmıştı. Yümsekerik’in tepesinden eşek hala bakıyordu: “Bugün donun değil gölgen rüzgârla kıvım yaptı.” Fadime hafifçe kıpırdar, nasırı sızlar. Goyakta çan sesi duyulur. Ama bu sefer çan değil düşün kıvımıdır.
...
Devamını oku »
Kalplerin kilidi, gözlerin nûru.
Uykusuz gecelerin sabahıydın sen,
Mazlumun umudu, zalime korku.
Tahta değil, tahtaya yazılan yazıya bindin,
...
Devamını oku »
Gözler kapanır, kalpler uyanır o anda.
Karanlık ne kadar derinse,
İçindeki ışık o kadar parlar.
Zaman susar, saatler unutulur,
...
Devamını oku »
Nefes ile varlık arasında,
Ne tam yokluk, ne tam varlık,
Bir esinti, hafif bir titreme,
İçinde saklıdır sırların en büyüğü.
...
Devamını oku »
Her yaprakta, her damlada bir Rahman’ın imzası var.
Ne büyük bir sırdır bu, bilinmez derinlerde,
Saklı kalır gizlice, naz ile gülümser her anda.
Bir zerre, bir hikmet, bir rahmet ışığıdır,
...
Devamını oku »
"Elestü bi-Rabbikum?" dedi Kudret,
Ve biz, cevapsız kalmadık ezelde:
“Evet, Rabbimizsin!” dedik,
Ne ten vardı, ne zaman,
...
Devamını oku »
Ben, yoklukta bir varlık, varlıkta bir yokum."
Lâmekân…
Ne semâ var burada,
Ne arzın yükü,
...
Devamını oku »
