Gülüm Çamlısoy
1825 şiiri ve 1403 yazısı kayıtlı Takip Et

Dost meclisi...



DOST MECLİSİ...



Bir minvalin tedirginliğinde, harlanmakta olan bedenime atıfta bulunuyorum.

Düş mağduru gerçeklerden alamazken başımı, azığa alıyorum azığımı.

İçimde yetim bir şehir;

Şehrin tapusu da dost meclisinde.

Şiirler imzalıyorum şirin bir tebessümün ışığına muhtaç şehre doyamadığım bir ön yargı ile yola çıktığım bilinmezler meclisinde döküyorum eteğimdeki taşları.

Arşın sunumunda.

Arzın da bitiminde.

Göğün tereddütlerini taşıyor kuşlar ve kuş olma hüviyetime kurban ediyorum faniliğimi.

Ayrı düştüğüm günlerin özlemi var içimde.

Biriken özlemin taşkın dirayeti solarken tenimde.

Rahmeti boca eden Tanrı kadar yalnızım; yalnızlığına düşkün bir tanığım belki de.

Sevgiden medet uman bir ön yargıyım sevgi meclisinde terennümler ısmarlıyorum sonra da göğün kopçasını açıyorum.

Her hümayun.

Her veryansın.

Kadına benzeyen adamlar görüyorum bir de kadının öldüren adamlar.

Şehrin göbeğinde kıyım var.

Kıyama durduğum ölüm var.

Ölüm var sağ çıkamayacağım her savaşta hala yaşıyor olabilmenin verdiği azapla ıslıkladığım lanetin efkârı bulaşmışken iblisin, her birimizin üstüne.

İnfilak edesi bir notayım tuttuğum rotanın da en azgın müdavimi.

Şimdilerin dünüyüm ve yarınların ümidi.

Düş perimle çatıştım dün gece.

Günle avundum aşkla yatıştım, azizim.

Teri emeğin; teni amellerin; titri yenilginin ve hicvi yalnızlığın…

Bulutlar boyadım kaç zaman ve kaç zaman kendimden kaçtım.

Aşkı yazdım yaşamaya fırsat bulamadığım ve aşkı ıslıkladım yollarında kaybolduğum.

Bir nedamet belki de.

Hatta nirengi noktası ömrün.

Şikâyetlerini askıya aldım dünün ve günle övündüm; aşkla örüldüm derken muteber bir yarın diledim Yaratandan.

Şarkılarda beylik nakaratlar saklıydı ve beyzade aşkın da kurbanı idi asalet.

Ölümün üfürdüğü bir sanrıyı övüp; yarınımdan yana şikâyet edip ve günümle böldüğüm hüznüme sahip çıkan bir canlı olma hüviyetiyle kasnağı olmayan bir düzlemde şahit tutulduğum.

Aşkın enkazı idi şehri İstanbul aslında aşkların baş şehri.

Miyop gözlerinde yanılgının ve ihanetin; ferinde özlemin; müminlerin yüreğinde hidayetin…

Sanrılar teyakkuzda olsa da inanca sarıldığım her köşede ben içimdeki tüm dik açıları ekleyip de birbirine dimdik başımla azat ettim aşkı ve neferi gölgesinden kopan çığlıkları da serdim ayaklarına bilinmezin.

Lav edilmiş bir şiirdim.

Lavların yaktığı maması yüreğin.

Lal bir şiirdim de yaza yaza suskunluğumu unuttuğum.

Bir es verdim üç beş gün ve ayrı düştüm hayallerden sanrıların varlığına kinayeler sundum; aşkın asaletine kusur buldum ve yandım közün aşka evirdiği her cümlenin tanıklığında mabedimden ayrı düştüm.

Unutulduğum muydu aşikâr?

Unuttuğuma dair bir rivayet miydi yüreğime dolanan?

Zaafların Tanrısı ihanet ve aşkın recmi iken basireti bağlanmış mutluluk ben kıyasıya sevmeye hala devam ediyordum ve kaldığım yerden yeniden başladım yazıp yaşamaya.

Yazmadığım zamanın lanetini savurdum cehennemine kâfirlerin asla da yolum düşmezken ihanete ve rehavete ben huzursuzluğun izini sürdüm kendimce hayatı kucakladığım döngüde.

İkramı beyitlerin aşk mıydı da aksayan ben her aksırdığımda çabuk öl, demeleri bir rivayet miydi?

Üçüncü tekil ve çoğul şahıslardan yana olmasa da derdim biz olmayı hep yeğledim ve yığdım tüm zamirleri, tüm yüklemleri.

Tepeciğine hayallerin diktim sancağımı ve büründüğüm o haletiruhiye yine döndüm yazan kimliğime.

Aşkın şahikası şehir.

Şehrin müzesi yüreğim.

Yüreğimin kıracı ve kırbacı aşk iken yeniden.

Yeniden doğduğumun da müjdecisi iken içimde kabaran rüzgâr ve alt ettiğim her kötülüğü şanıyla ifa ederken içimdeki sevgi edimini çalmaya geldim kalpleri yeniden.

Tuzağına düştüğüm bir şiirin; bir güncenin en yakın tanığı iken Yaratan ben şerh düşmeye geldim yeniden.

Sevgi batağına saplanan bedenim ve ruhum.

Yüreğimin eridiği o ateşte tav olduğum kelimelerin rüzgârına yenik düştüm ve sevginin rahmetine kalıbımı bastım.

Sevgiden yana bir sitayişi duymazdan geldim.

Kinayesi bol kibirli vasıfların sanrılarını yok saydım da geldim dost meclisine ve yanık teninde şiirlerin ben bir düş’e kanat açtım yeniden.

Düşe kalka geldim.

Gitmek için gelmedim.

Mutluluğun tefrikasının izini sürdüm bir de rahmetin ve sevginin ve kopup geldiğim diyarlardan bol bol selam getirdim sizlere.

Gitmediğim şehirlere mersiyeler dizdim ve methiyelerle avuttum yaralı kalpleri.

Bir çocuk olmaya geldim ve çocuk kalmaya yeminli yüreğimle yeniden açtım gözlerimi sözcüklerin koynunda.


Beğen

Gülüm Çamlısoy
Kayıt Tarihi:7 Nisan 2019 Pazar 17:41:35

DOST MECLİSİ... YAZISI'NA YORUM YAP
"DOST MECLİSİ..." başlıklı yazı ile ilgili
düşüncelerinizi ve eleştirilerinizi diğer okuyucular ile paylaşın.


YORUMLAR
Gülüm Çamlısoy Yazının sahibi
8 Nisan 2019 Pazartesi 20:12:24


Gülüm Çamlısoy tarafından 4/9/2019 10:43:41 PM zamanında düzenlenmiştir.

Cevap Yaz
Gülüm Çamlısoy Yazının sahibi
8 Nisan 2019 Pazartesi 18:52:03


Gülüm Çamlısoy tarafından 4/9/2019 10:44:04 PM zamanında düzenlenmiştir.

Cevap Yaz
Pierre
7 Nisan 2019 Pazar 19:26:51
Derya olmuş dizeler, boğulmak için sahilde.. Teşekkür ederim.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Gülüm Çamlısoy 7 Nisan 2019 Pazar 19:30:25

Boğulmak da bir lütuf ve yeniden gözlerimizi açıp arındığımıza delalet.

Ölüm bile güzel yeniden doğmanın mümkünatı ötesinde eski ve ölü dünyanın da zarar ve ziyanından uzak.

Ben teşekkür ederim.

Değer kattınız.

Selam ve saygılarımla.
GECECİ
7 Nisan 2019 Pazar 19:04:01
kutluyorum o yüreğinizi.. Rahmetlinin selamına Aleyküm Selam..
Çok güzeldi. Okunasıydı..

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Gülüm Çamlısoy 7 Nisan 2019 Pazar 19:10:53
Allah'ın şahitliğinde geçiyor ömrümüz.
Ve içimizden geçen her duygu ve düşünce yine O'nun nezdinde vuku bulmakta.
Ne mutlu inanana.
Ne mutlu varlığına ve değerlerine sahip çıkana.
Ne mutlu sevene hele ki ulaşacağımız yol zaten baştan belliyken.
Sınandığım kadar da mutluyum çünkü Rabbim esirgeyen ve koruyan.
Ve hüzünlü kalplerin tek sırdaşı.
Tüm yüreğimle teşekkür ediyorum değerli varlığınıza.

Selam ve saygılarımı gönderiyorum, değerli Erdoğan bey: Kabul buyurun lütfen.
Gülüm Çamlısoy Yazının sahibi
7 Nisan 2019 Pazar 18:59:53


Vazgeçmek...
Olası bir seçenek ve nasıl da basit gözüküyor.
Ama zorluklar insanı yıldırmazken, bu şıkkı çoktan eledim ben.
İnsan hayattan kopabilir mi?
Mümkün.
Sevdiklerini geride bırakır mı?
Çok mümkün.
Ama bu, bir aldatı üstelik yüreğe ihanet ötesinde Yaratana karşı gelmek.
İnsan sevdiği ve umut ettiği sürece zaten mutlulukla sözlenmiş.
Bu aşk hiç biter mi?

Cevap Yaz
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.