Rengimle cürüm işliyorum askıda ruhum:
Renklerim özgün ve duvağım mavi gözlerimi geç, istiyorsan içimi dilediğin gibi eş.
Ezme de sakın.
Ezik olmadığım kadar mağdur.
İsyankâr olmadığım kadar vakur.
Ben ebemkuşağına zimmetliyim bir de Rabbime.
Elham’ın gücünde saklıyım aşkın kudretinde yandığım kadar yakarım da sözcükleri sevgimle ilham perimle.
Münafıkmış kara gölgeler ama böyle bilmedim önceleri:
Kibirlerini gördüm de ses etmedim…
Duruşu dedim.
Azameti dedim.
Yüklendikçe yüklendiler.
Esefle söylendiler yüzüme.
Hakaret babında sırf huzurumuz kaçmasın diye yine ses etmedim.
Ve bir feryat ettiler ki öfkeyle feryat figan yetmedi:
Ölümü hiçe saydılar cami avlusunda yine yetmedi.
El uzattım kırdılar bileğimi.
El değildim ben oysa aynı kandan aynı candan.
Safiyet imiş meğer durağım nemalandığım yeni unvanım:
Saf.
Sonra mecnun.
Sonra yalancı.
Sonra mı?
Kıvancımsa ruhumda asılı ve ben öncemde de saklıyım anımda da.
Yarına Allah kerim.
Dedim ya: saf.
Safça sevdiğim.
Safça içimi açtığım.
Kirleri ve kinleri baskın çıktı.
Beynamazlar cami avlusunda ve timsah gözyaşları.
Beklemede iç ses.
Hicap dolu dış ses.
Göğün konşimentosu ve o gün bulutlar ç/ağladı.
Bu gün de.
Yüreğimse her gün.
Yâdım dünde kaldı.
Önüme b/akmaktayım.
Yasım da dünde kaldı:
Yasımı dahi yaşayamadım.
Yaşım mı?
Silen Allah ve Allah dostlarım.
Yankım mı?
Ey, bre kâfir!
Ben ne söylesem duymazdan gelip de aksini iddia ederken ne yankısı olacak ki sesimin?
Duyulmaz sanıyorsun, değil mi?
Duyduğun malum.
Duymasan bile duyurduğum.
Kâfurun.
Ve de yüreğime atanan o kayyum.
Melun mahzun dönenmiyorum da alabildiğine emin kendimden.
Azat edilesi bir ruh kaldı nihayetinde bedenimden.
Onu da çok gördüğün malum!
Gel gör ki:
Kimsin sen kim sorarım?
Canı veren de Mevla alan da.
Rızkımı veren de.
Hakkım olanı sana vermeyeceğim.
Hak ettiğini zaten bulacaksın ki buldun da ve gerçekleri gördüğünde çok geç olacak ve de iş işten geçmiş.
Değil ki umurumda.
İşimdeyim gücümde.
Beğenmediğin kadar beni sor bakalım yüce Mevla seviyor mu olmayan merhametini?
Engelim değilsin engel olsan da pek çok şeye.
Ne de olsa muhatabım değilsin.
Tek muhatabım var beni bilen seni de.
Sensiz günlerin özlemi ile sevilmediğim hiç bu kadar aşikâr ve yaralayıcı olmamıştı ki asla değil umurumda.
Hazzın değil iken doruklarında.
İnsanın hası olayım yeter bana müptelası olmadığım kadar dünyevi ve beşeri kıymetlerin…
Herkes yoluna, mirim.