Telkin ediyorum sana sadece sus kıpraşma hatta atma da ve beni dinle, ey sefil yüreğim.
Ne dokümansın ne de kitap ne de…
Biliyorum ki s/onsuzluk ile atarsın çırpınız hızlanır sonra yavaşlar…
Ama sen soytarı ettin beni sefil yüreğim sefil iç sesim:
Atma dur, desem…
Sussan keşke.
Ses etme sevme desem…
Dinlemeyeceğini biliyorum o halde bir es verip diyorum ki sana:
Ben artık en çok kendimi seveceğim ve sen sefil yürek biliyorum da benim için attığını çırpındığını ve de o günleri hatırlıyor musun?
Ben ve sen…
Annemin azıcık çalışan kalbine kan ve sevgi pompalayan…
Dur durak bilmeden onu okşayan.
Oksijeni eksik etmeden hortumundan ve buna rağmen nefes alamadığı son günleri…
Sefil kalbim:
Ben ve sen, onun için çırpınmadık mı bunca zaman?
Ve mademki o gitti.
Şimdi emrediyorum sana:
Kapa çeneni.
Atma.
Sevme de beni.
Ben sevsem de kendimi.
Geç çok geç, be yüreğim.
Hem ben ve sen sevgiyi seferber etmişken evrene bunca insanı sevebilmişken tek saniyede ne geçti elimize söyle?
Ederimiz nedir?
Ben söyleyeyim sana:
Saf.
Mecnun.
Yalnız.
Zavallı.
Çocuk.
Çocuk kaldımsa kime ne?
Kirlenmedim ben en azından.
Böyle öğrendim büyürken Hitler rejiminde.
Ve evet, babam asil bir öğretmendi bu ülkenin neferi aydın bir öğretmen ama çok da acı çekmiş darbe almış:
Sadece beni korumak istedi.
Hep de kulağıma küpe:
Erkeğin elinin kiri…
Önceleri anlamazdım ne mana ifade ettiğini sonra büyüdükçe gördüm duydum şahit oldum bazen anlam veremedim…
Bin yaşıma da gelsem çocuk kaldım çocuk kalacağım.
Ama bu demek değil ki:
Akıl yaşta değil başta… sözünden çıkıp da yola.
Aklıma laf ettirmem bir de sana sefil yüreğim.
Ama bize çok şey söylüyorlar.
Atma.
Emrediyorum sana sus artık.
Bu gün çok şeyler oldu birkaç da mucize yaşadım ama anlatmam çünkü inanılmaz.
Bildiğim o ki: Allah’ın sevgili kuluyum.
Paranın da kölesi olmadığım kula kulluk yapmadığım.
Şimdimle münferit de değil bir ömürlük.
Ne hicap ederim ne de esefle söylenirim.
Sen de çok konuşmasaydın, var ya…
Hep de başıma iş açtın.
Çok da sevdik, değil mi?
Ah, minel aşk…
Elbette hayatta aşka da merhamete de sevgiye de yer yok…
Hayır, ben demiyorum bu gün yüzüme çarpılan.
Kırıldım mı?
Artık bu son olanlardan sonra artık daha kime daha ne kadar kırılabilirim ki?
Seni kıracağım bu gün şu an şimdi:
Başıma açtığın bunca bela.
Yok kardeş sevgisi yok insan sevgisi.
Ah, aşk…
Aşk mı para mı?
Niye beni uyarmadın?
Zaten süslü püslü de giyinmem makyajı da sevmem.
Botoks mu?
Ona ihtiyacım yok aslında umurumda değil.
Tamam, tamam çirkin değilim ama dünya güzeli de değilim:
Şimdi bunlar da nereden geldi aklıma?
Ha, birilerine beğendirmek mi?
Ki öyle bir gayem yok olmadı sadece kendime olan saygımdan dikkat etmekse üstüme başıma…
Kendime olan saygım.
Ve kendimi sevmekten men ettiğim birilerini sevmekten de vazgeçmediğim.
Hep senin yüzünden hep.
Neden bu kadar bonkörsün neden sevgi dolu?
Neden benim beni sevmemi öğütlemedin?
Ki sana da sormadım hani.
Ayşe Ahmet Veli deli veli kral dilenci:
Herkesi sevdim.
Of, sefil yüreğim neden bu kadar cebbar ve tutarsızsın?
Daha yeni geldi sıra kendimi sevmeye.
Ama çok geç, değil mi?
Atma artık atma.
Benim için hiç atma.
Bak, annemin yüreği ansızın sustu bırak da beni…
Biliyorum gitmemi istemiyorsun ki ben de istemiyorum ama artık sevmekten çok yoruldum insanları…
Ya, sevilmek?
Ki sevildiğime hep inandım.
Bunu söylemem bile suç
Çünkü zan altındayım.
Muhakeme yeteneğim üst seviyede.
Ve mantığım:
Aralıksız mesaide.
Ya, duygularım?
Artık resti çektim.
Sadece yazarken duyumsayıp sonra mekanik bir robota dönüşeceğim.
Sen de inanmadın, değil mi?
Of, sefil yürek bunu nasıl beceriyoruz nasıl?
İyi de bu gün adamın biri yüzüme nasıl da haykırdı:
Sevgi sadece şiirlerde olur, diye…
Aşk?
Yanıldık değil mi dostum hep yanıldık.
Ya merhamet?
O da mı yok?
Elbette var bir kere Merhametlilerin en Merhametlisi Rabbimiz:
Ama adam bu gün öyle demedi bana:
Merhametli isen sana bu dünyada hayat yok…
Hem de namazında niyazında bunu söyleyen:
Peki, bu mümkün mü?
Yani, bu, Allah’a şirk koşmak değil mi?
Hem yaratan bahşeden sadece Allah iken, sen kim oluyorsun?
Bana bak:
Bunlar aramızda kalsın e mi?
Sen yine de sevmeye benim için atmaya devam et, sefil kalbim:
Ve evet, kendimi seviyorum tüm geç kalmışlığımla…