‘’Bir yazar çokluk okunmak için yazar. Bunun tersini söyleyenleri alkışlayalım ama inanmayalım onlara.’’(Albert Camus)
Çürük renklerden örülü bir dünya adeta, edebiyat camiası. Sözcüklerin akışkan kıvamında saklı o rayiha.
Ne düşük cümleler kurulası ne de devingen ruhlara kesilen fatura.
Ömür kısa yol uzun sözcükler ise sonsuzluğa meyleden.
Okunmak ve okumak arasındaki o ilginç korelasyon ve işte okumakla başlayan bir serüven benimki çocuk aklımla yaşın da kemale erdiği ve işte tüm saflığımı sonlandırıp afiyet bulduğum bir macera bir mecra.
Yüreğinse küpeştesi.
Bilindik nazarda sahi neye denk düşer insan ve nedir onun gerçekleştirmek istediği hayalleri?
Bunu herkes kesin bir dille söze dökmemekte ne yazık ki ve işte üstü örtülü davranışlardan artık neyi kestirebiliyorsa insan ki çok da dert etmemeli hani ve işte ansızın hücum eden ilham perisi gönlün sükunetine sarılı ruhun sarmalında raks eden.
Mevsimler.
Mevsimsiz düşler.
Mevsimin soyut hasılası.
Yazarınsa payına düşen.
Meali köpük gibi.
Mizacı güneş gibi.
Yüreğin kamberi ruhunsa endamlı feneri ve ihya edilesi bir cennet bahçesi cehennemse kuytularda ağzını açmış bekleyen ama yüz vermediğiniz ama istirham etse bile itibar etmediğiniz.
Bir sükûnet.
Bir fasıl.
Bir de rehavet hâsıl olan ansızın.
Kalemse muktedir pek çok şeye ve farkındalık yüklü ve kelamın sefasını sürmekle iştigal elbet duygular fora düşünceler ise finalde saklı.
Bir insan ne için mi yazar?
Dünden bu yana neler değişmez ki insan hayatında ve işte yüreğin hasılasında saklı o feryat:
Anlamsızlığın dikiş tutmadığı bir mecra anlam yüklemekse yarınlara…
İfa edilesi ama ifşa etmeden asla.
İhbar edilesi de değil suya sabuna dokunmasan da köpüren baloncuklar ve pekişen bir asalet.
Yüreğin mecrası ve içinde saklı ümitler.
Yüreğin hazinesi kalburüstü sevinçler.
Hazzı da değil hası insanın ve yazarın, yaza yaza kendini daha da çok sevebildiği.
Okunmak mı okumak mı?
Cürüm işleyen hangisi, söyleyin?
Anlam olmak mı anlatmak mı?
Hangisi diğerine üstün gelmekte, peki?
Okşayan sözcükleri bazen hırpalayan sevincinizi.
Oksijen deposu iken hayat ve karbon dioksit misali kimi insan yad ettiği gezegende saklı iken önceki hayatı…
Miskin bir sözcüğe verip veriştirirken ve miladi takvimi deviren.
Mizacına yabancı bir tanrı misali kimi insanın kendini putlaştırdığı.
Öyküler.
Şiirler.
İnsan ne için mi yazar?
Belki de başka gözlerden kendini resmedenlere duyduğu merak ve kıvanç ile…
Yazdığı kadar da yazgısını değiştirmek adına belki de elbet boş ve kör bir inançtan yola çıkıp da sözcüklerin kor olduğu ve işte o büyüyen ateşe bir kıvılcım misali eşlik eden duyguların da revaçta olduğu gerçeği ile…