Muteber düşler meclisi…
Ah, afaki sayıklamaların bu mu olmalıydı bedeli?
Hele ki seferi ederim aşkın latifesinde göğün de konşimentosunda saklı imzam soluksuz kaldığım silik addedildiğim o insani doğam ve duam ve tutkumsa özüme:
Hazzın ötesidir hayatım.
Haizi olduğum tek zerreyi korumak adına ve de itibarımı.
İhtişamlı bir zemheriyim ben:
Zifafında bulutların görmeden duymadan ses etmeden saygıyı da eksik etmeden içinde bulunduğum cihada.
Hazandır muadili baharın.
Astığı astık kestiği kestik milenyum haydutlarının.
Paranın gücü.
Aşkın esvabı
Ve yırtık cebinde dolunayın…
Kükreyen bir zemheri ki ayın ve yılın hatta tüm zamanların itirafı.
Şunca ne yaşadımsa.
Bunca kelamı neden ettimse.
Ay yıldızlı bayrağımın şanında esen rüzgâra duacı ki:
Daha da şanlansın ve coşsun bayrağım.
Ben bir Türk kızı.
Ben yoldaşların ulvi çağrısında meylettiğim yıldızlar gibi parlak kalacağım ölsem bile öldürmediğim tek bir karıncayı dahi ki…
Yürürken ne sağıma bakarım ne soluma trafik lambasının ışığı ne olursa olsun sadece önüme b/akarım ezmemek adına karıncayı duyamam bilemem sesini ve işte aşkla ederim dualarımı Kurtarıcıma:
O ki…
Kara gecenin devinimde kara karıncanın ayak sesine vakıf o Ulvi Güç ki…
Titrerim her düşündüğümde çıkmaz da aklımdan kudreti.
Şah damarımdan yakın olanladır Muhabbetim gece gündüz eser de eser rehaveti rüzgârın:
Ve üşürüm.
Ölürüm de.
Doğarım yeniden közümde külümde…
Gönlüm bir hutbedir ki
Ben ki Dirliğin ve Dinginliğin Efendisine taparım aşkla imanla…
Salvolar susar.
Sesler diner.
Kuşlar donakalır O’nun haşmeti ile.
Ezer geçer dualar zalimi.
Nefsin esaretinde ve indinden bilinmezin zafiyet geçiren çocuklar şifa bulur ve gürbüzlenir İlahi Gücün eşliğinde can bulur…
Ölenle ölünmez derler.
Bense ölenle öldüm.
Gömdüm de dünüm en derine.
Ve gömdüm aşkın sultanı annemi kabrine.
Bir başıma.
Eşlik eden tufan.
Neyin nesidir o turan?
Aşkın ihtiva ettiği her zerre.
Kodamandır dünya.
Kodamandır cüsseleri insanların hele ki şehvetlerinin.
Bense mini minnacık tek zerremle bilirim nasıl da aciz olduğumu ve koşarım Rabbime.
Karınca misali miniktir adımlarım ama hızlı ve iman dolu.
Duyar.
Görür.
Bekler.
Beklerim de doğru vakti.
Beklerim seheri.
Beklerim içimde esecek seher yelini.
Hem elkızı değilim:
Rabbimin anneme babama emaneti.
Şimdi ise ben emanet ettim her ikisini de Rabbime kendimle birlikte.
Doğan güneşe duacı.
Esen rüzgâra olmadığım kadar yabancı.
Ve içimde kalan nice ukde.
Şah damarımdan yakın olan sayesinde zeval görmediğim görmeyeceğim kadar da eminim kendimden en başta güvendiğim başımı yasladığım Rabbimden bekler ve dilerim ve umut ederim.
Zemheride üşüsem bile bilirim ki sırtımı örten beni koruyan koruyacak olandır Âlemlerin Rabbi.
Ben ki…
İtibarım saklı iken Rabbin katında.
Ben ki…
Uykulardan uyandıran Rabbime duacı.
Ben ki:
Beni bana yakınlaştıran Rabbim sayesinde ayakta kalmaya yeminli ve kendimden de yok iken şüphem elbet O; ol dediği müddetçe…