Karıştır sayfaları, gecene düş bulursun
Hoyrat parmaklarınla, yırttığın her yaprakta
Göğsümün boşluğunda, kalp değil taş bulursun
Gönlüm seni sevse de, isyankar baş bulursun


...

Ne oldu…
Dolunay var bugün,
Senin de gönlün mü doldu?

Yeşil…

...

Sadece gözlerinin yeşilini biliyorum.
Ne yüzün var belleğimde,
ne sesin.
Ne bir hatıra,
ne bir unutuluş.

...

Gözüm hep seni arar oldu, bak yine.
O bakışın aklımda, gülüşün zihnimde.
Seni sevdiğim canlandı gözümde, bak yine.
Her saniyemde yeşil gözün hep önümde.

...

O sadece kilden yapılmış bir kap değil. Yüzeyi, binlerce derecenin ateşiyle mühürlenmiş, zamanın cilasıyla parlayan, sessiz bir arşiv. Üzerindeki o koyu, derin yeşil; ne bir ormanın yeşili, ne de denizin. O, toprağın ve sırrın, sabırla demlenmiş yeşili.

Dokunduğunuzda, parmak uçlarınızda o ilk ustanın dokunuşunu hissedersiniz. Çarkın ritmi, ellerin baskısı, şekil verme eyleminin o asil yorgunluğu... O, aceleye gelmiş bir şey değil. Yavaşlığın, bekleyişin, fırının sıcaklığında çatlamadan durabilmenin zaferi.

Şimdi bomboş duruyor. Ama bir zamanlar içinde neler taşıdı kim bilir? Belki zeytinyağı, belki şarap, belki de sadece evin en taze, en tatlı suyunu. İçindeki boşluk, aslında bir doluluk tarihidir. Taşıdığı her şey, o yeşil sırrın altında, görünmez bir katman olarak kalmıştır.

...

Bahar gelince göç başlar yine,
Dumanlı dağların yolu yaylalar.
Kuzular meleşir, döner anına,
Aşkla yananların dili yaylalar.


...

İki zıt renk gibi görünse de ;
Bir bakış bir dokunuşla ,
Birbirine karışmaktır Aşk .

En temiz denizlerde turkuaz olmaktır aşk .

...

Gülleri yasa boğar bülbülleri yakarsın
Hem Ferhat’ı ağlatır, hem Şirin’i yıkarsın
Söyle ey Yeşilırmak senin vicdanın var mı?

Ben de senin gibi hep sessiz sessiz ağlardım

...

Kelebekler uçar deli gönlümde
Bakıp kaybolurum sanki içinde
Beni alıp gider yeşil gözlerin
Beni vurup gider güzel gözlerin


...

İsyan dolu dünyam onulmaz yara,
Sendedir dermanım Sen'dedir deva,
Doyulur mu Rasül Yeşil Ravzana.



...