Bir gün daha eksiliyor ömrümden,
Sensiz geçen günün ardına;
Bir de gece ekliyorum..
Yokluğunun zifiri ayazında,
Ömrümden gidene değil de;
Özüme ok misali saplanan, hasretine yanıyorum...

Sensizlik yeni giyilmiş değil,
Lâkin verdiği hüsran, hep aynı tazelikte..
Sırf bu yüzden,
Her gün bir öncekinden,
Daha yaralayan;
Daha da kanatan bir yara..
Şimdilerde yüreğime dolan gam,
Söz olup, kağıda dökülmek için can atarken;
Ben hüznün ellerinde, ölümü kucaklıyorum...

Bu ölmek başka!
Öyle bir ölmek ki;
Her sabah uyanıp; aynı acıları yineliyor,
Kahrolası bir yalnızlığa gömülüyorum...

Günlerdir elime almadığım kalem,
Seni anlatan sözleri kusmak için debeleniyor..
Mısra olup; satırlarla buluşması,
Daha bir tuz basıyor yarama;
Dökülen her söz, yokluğunun kanıtı adeta...

Bitmeyen cümleler gibi,
Bende sen olmadan yarım bir adamım..
Varlığın; varlığıma dokunmazsa,
Sen olmazsan yanımda;
Asla tamamlanamayacağım...

Kendimi kandırmayı başarabilsem,
Susturabilsem yokluğunu anlatan cümleleri;
Yüreğimde çırpınan kelimeler kümesi,
Aklıma galip gelip, dökülmese satırlara;
Ve her satır biraz daha yakmasa,
Umut adına kalan son kırıntılar;
Elimi kolumu bağlamasa...

Ah o umut denilen şey!
Ah o yok mu;
Bütün suç onda..
Gelmeyeceğin gerçeği, gün gibi dururken karşımda;
Buna rağmen, geleceksin diye bekliyorum hâlâ...


byHaktan