Diz boyu ıslanıyorum gözyaşımda
Kimse bilmiyor yalınayak bir düşten kaçtığımı
Bakmayın gözlerimden akan siyah boyalara bayım
Kaç asırlık makyajım
Ellerimi bulabilsem sileceğim
Ellerim bir günahkarın ensesinde kaldı
Bir taksi çağırın
“En yakın ölüme çek diyeceğim”


Sormayın sorular
Diyaframım ağrıyor,yormayın
… Dudağımdaki sözcükleri tanrıya ayırdım bayım
Beni affetmesini isteyeceğim
Çünkü ben en çok aşka inandım

....



Eş tutuyorum ölümü sevdana yine
Bin yamalı düşlerimle seni sevmek ne haddime sevgili
Şimdi dudaklarımdan adımı da düşürmüşsün
Suskunluğundan çoğaltıyorum şiirleri





Gardrobun kapağını açsam acılar dökülecek
Kıyafetlerimde ten eksiği kokun
Dünümdün, önceki günüm
Yarınlarıma saklandı en büyük korkum, yokluğun
Anılar sobeliyor bu gece kapanmış kapıları
Adım gibi eminim sevgili
Sen beni seni sevdiğim gün unuttun





Zaten kanatlarım kırık güvercindim
Ve zaten yeniden uçabilecek kadar dirayetli değildim
Yine de ayak uçlarından doğruluyordum
Say(g)ısızca kovulduğum yüreğinden düştüğüm yerde
Soğuk bir kaldırım taşından ibaretti aşk
Gözlerinde o inançsız perde
Baş harfim kanıyor
Lügatinden kestiğin günden
Hala rızıksızım hala açım hiç benim olmayacak sevgine





Önce rüzgârdan dile(n)dim aşkını
Sen bir kasırganın çocuğuydun uyuyordun koynunda
Uyandırmaya kıyamadım
Denizin dalgalarından içtim serinliğini
Sonra şehrimi terk eden bulutlardan istedim seni
Yüzümü yıkayan her yağmur damlası
Gözyaşıma karışıp beyaz bir kağıt mendile sürgün yazıldı
Ben hep kendi acımla nihayetlendim yalnızlığın ruhsuz molalarında




Ay küskün geceye
Yıldızlar telaşında seni özleyişinin
Durdu gökyüzünden yayılan o sihirli kemanın sesi
Işığıydın sen yakamozun, yosunun döşeğiydin
Nereden bakarsan bak kurak bu kent şimdiden sonra
Karanlığa müebbet bir sessizliğin göğsünde başım
Sağ omzumdaki meleğe sözüm var
Kuytusunda çürüse de en dingin hayallerim
Yaşam gibisin aralanmış kirpiklerime
İhtimalsiz de olsa aşk’ın
Ölüm ölene dek yokluğuna yas/lanıyorum...



de_soulmate