şimdi...
dokunaklı şarkıların yüzüme biriken kırık dökük gülüşü
gece kuytularında kayıp
bir günde ölen kelebek olsun,
gittiğin her gün


ben de kayıp zamanları sürgünde bıraktım
o pencereden yüzüme vuran ışıktın
darağacına giden soğuk, rutubetli bir yoldu gözlerimin buğusu
ve gözlerinin büyüsü...
en keskin infazlarda dilimdeki duaydın sen


hayat hep yığıldıkça çocuksu düşlerimin üstüne
harabe yüreğimden çalınıyor umut dilekleri
zaman anlamıyor benden geçenleri, bense ondan geçenleri unuttum
çünkü yoruldum her geçen zamanın içinde
eksik yanlarım, ağrılarım
ve hüznümde nasırlaşan gitme yorgunluğu var bende


şimdi senin gözlerinde
hiç muhtaç kalmadım kendi gitmelerime
şimdi senin yüreğinde
hiç aç kalmadım ben


gidişim hep kelepçeli senden
yüreğine sürgünüm,evim ,barkım, yalnızlığımsın
şimdi isyanın dibinde cesedi bulunan
senden önceki yaşamışlığım