Usumdaki hayalin,
Güneşin ilk ışıklarına uzanabilseydi.

Aynalara bakarım buğulu gözlerle,
Gözlerim boşluklarda,
Aynada kanasa da umutlar,
Cam kırıkları batsada gözlerime,
Ben yine de,
Kanayan gözlerimin yaşlarında,
Seni beklerdim, suskun......

Yorgun akşamların,
En demli saatlerindeyim.
Sokaklar sessiz,
Sokaklar nemli,
Islak taşları arşınlasa da adımlarım,
İçimdeki hüzün,
Çökse kör karanlıkların kucağında....
Yorgunum be güzelim,
Uyuyacağım, göz kapaklarım,
Uzanıyor geceye,
Kaldırımlar ıslak,
Uyumama izin vermez,
Soğuk kaldırım taşları.

Yalnızlığım mı....
Ya da anlaşılmaz çizgisinde miyim?
Ufuk çizgisinin bir üzerine çıkabilsem;
Oh be diyeceğim.
Rüzgarların sesinde şarkılarım,
Martının kanadında özgürlüğüm,
Bulutların neminde gizli aşkım,
Yıldızların sönük ışıklarında,
Suskun kalan umutlar.....
Bir çizgi çekiyorum yaşam çizgime...
Bu gece rahat kalayım.
Dalgaların sesiyle uyuyacağım,
Sabahın ilk ışıkları uzak kalsın gözlerimden,
Oh be diyeceğim,
Yaşamın ayrı bir tadında gözlerim.....

SEZAİ KAYA-BALIKESİR 19.12.2008