Bir gün gelir de insana, “Affet deseler… Bir daha sana dönecek deseler… Ne yaparsın?” diye sorarlar.

İnsan bazen cevabı yıllarca içinde taşır da, kimse bilmez.

Çünkü bazı ayrılıklar gitmek değildir; insanın kendi içinden sökülüp alınmasıdır. Ve bazı insanlar, giderken yalnızca bir kapıyı kapatmaz; bir ömrün sesini de yanında götürür.

Ben affetmeyi bilmeyen biri değilim.

Yemin ederim, ölüm haberini alsam içim parçalanır.
Hasta olduğunu bilsem, geceleri uykum kaçar.
Mutsuz olduğunu duysam, hiçbir şey olmamış gibi gülemem.
Kalbinin sızladığını öğrensem, benim de göğsümde eski bir yara yeniden açılır.

İnsan sevdiğinin acısına kayıtsız kalamaz.

Ne garip değil mi?

Bir zamanlar seni en çok yaralayan insanın canı yandığında, senin de canın yanar.
Unutmak istersin, hatırlarsın.
Gitmek istersin, içinde kalırsın.
Kapanmış sandığın yaralar, bir haberle yeniden kanar.
:

Birini sevmeyi bırakabilirsin ama onun acısına yabancılaşamazsın.

Ben günlerce ağlarım.
Belki kimse görmez.
Belki herkes güçlü olduğumu sanır.
Ama insan bazı acıları sessiz yaşar; en büyük çığlıklar bazen hiç duyulmaz.

Fakat bütün bunlara rağmen…

Affetmem.

Çünkü affetmek her zaman merhamet değildir.
Bazen insan, kendine verdiği sözü korumak için affetmez.

Bir kalbi kıran şey ihanet değildir sadece;
İnsanın kendi değerini unutturacak kadar sevilmiş olmasıdır.

Ben seni değil, senin yanındaki kendimi kaybettim.
Ve insan, kaybettiği kendini yıllarca ararken öğreniyor:
Bazı kapılar yeniden açılsa bile, içeri giren artık aynı insan olmuyor.

Yine de bilirim…

Bir gün adını duysam içim titrer.
Bir fotoğrafını görsem gözlerim dalar.
Bir şarkıda sesin geçse, geçmiş omzuma dokunur.

Ama insanın içinde iki kalp vardır bazen:
Biri hâlâ sever.
Diğeri bir daha asla inanmaz.

Ve en ağır savaş da burada başlar.

Sevginin kaldığı yerde, güvenin ölmesi…
Özlemin yaşadığı yerde, dönüşün imkânsız olması…
Birini düşünürken onunla olmamayı seçmek…

İnsan en çok burada yorulur.

Bu yüzden bana bir gün gelip,
“Affet… Dönecek…” derlerse,
başımı kaldırır ve aynı cümleyi söylerim:

Yemin ederim; ölüm haberini alsam canım yanar…
Hasta olduğunu bilsem günlerce ağlarım…
Mutsuz olduğunu duysam içim sızlar…

Ama yine de affetmem.