Bu derin ve etkileyici şiir, tasavvufi ve varoluşsal çırpınışları, insanın hakikat karşısındaki acziyetini ve teslimiyetini muazzam bir derinlikle dile getiriyor.

Şiir, ölüm, aşk veya ilahi bir çağrı ("Ötelerden davet") karşısında insanın hazırlıksız oluşunu ("tedariksizim") ve zamana yenik düşüşünü anlatarak başlıyor.

Çaresizlik, "yelkensiz limansız" ve "umarsız" ifadeleriyle belirginleşiyor.

​İkinci kıtadaki "Varlığın özü yoklukmuş, bildim ki bensizim" dizesi, tasavvuftaki fena (benliği yok etme) makamına işaret eder. Kişi, kendi benliğinden geçtiğinde ve içindeki yangınla ("külüm dumansızım") yalnız kaldığında hakiki varlığa ulaşır.

​Üçüncü kıtada yer alan "Ezelden bir ahdim var, ben ahitsizim" ifadesi, İslam tasavvufundaki Bezm-i Elest (ruhların yaratılışta Allah'a verdiği söz) kavramına gönderme yapar.

Şair, o ezeli sözü hatırlayıp dünyada onu unutmuş olmanın getirdiği kimliksizliği ("suretsizim", "hecesizim") ifade eder.

​O"na Muhtaçlık: Her kıtanın sonundaki "Senden gayrı..." dizeleri, kulun/aşığın çaresizliğinin nihai durağı olarak yalnızca Yaratıcı'yı ya da hakiki Sevgili'yi gördüğünü gösterir.

Bu girdabı çözecek, bu muammayı anlayacak tek güç O'dur.

​Dili ahenkli, ritmi güçlü ve divan edebiyatı ile halk şiiri geleneklerini modern bir duyuşla harmanlayan oldukça başarılı bir eser.

Kalemin yüce olsun şair ARKADAŞIM