Deli gönül, niçin efkârın bitmez?
Kaçar kuytulara çöküverirsin.
Nasibinde olan neyine yetmez?
Hemen yumruğunu sıkıverirsin.

Çok şey istersin ya, bulacak mısın?
Dünyayı verseler alacak mısın?
Bu handa ebedî kalacak mısın?
Deyince kaşını yıkıverirsin.

Sultanlıkta o kıt aklınla fikrin,
Bulunmaz deftere geçecek zikrin.
Güzel günlerine yoktur hiç şükrün,
Birazcık zor görsen bıkıverirsin.

Biraz varlık görsen şişersin, gönül!
Fazla havalanma, düşersin, gönül!
Nedamet narında pişersin, gönül!
Bir alırsın, sonra iki verirsin.

Bakma her güzele, hoş görünse de;
Davulun sesi gür, boş görünse de.
Elbet bahar gelir, kış görünse de;
Hemen gemileri yakıverirsin.

Önünü, ardını bir kolaçan et;
Belki şeytanidir koştuğun davet.
İçini bilmeden etme şikâyet,
Vebali boynuna takıverirsin.

Nûrfânî, susmuyor dillerin yine,
Ustalar dururken atılma öne!
Ömürden gidiyor her gün, her sene;
Bir gün son yaprağı döküverirsin.

Nuriye Akyol
27/8/2026

Görsel alıntıdır