Merhaba Güzel Yürek;

Güzel yüreğinden dökülenler bir ayrılığı değil, insanın kendi içinde yavaş yavaş kayboluşunu anlatmış resmen. Her dize sanki başka bir yaranın üzerindeki kabuğu kaldırıyor. “İçimde susmayı öğrenmiş yitik bir şehir var” dediğin yerde, şiirin bütün ruhunu hissettim. Çünkü burada yalnızca özlem yok; unutulmuşluk, tükenmişlik, geçmişe yetişememe ve insanın kendine bile yabancılaşması var.
Özellikle “Aynalar yüzümü değil, eksilişimi taşıyor” dizesi bende çok derin bir iz bıraktı. Bazı cümleler okunmaz, insanın içine düşer; senin gönül sesinde de tam olarak öyle. “Beklemek, en uzun ve en sessiz intihar” dediğin yerde ise şiirin bütün ağırlığı tek bir cümlede toplanmış sanki. Beklemenin insanı nasıl tükettiğini bundan daha çarpıcı anlatmak zor.

Şiirin dili baştan sona hüzünlü ve içten. Avlular, kuru sardunyalar, pas tutmuş ayrılıklar, çatlamış göğüs, terk edilmiş limanlar… Hepsi birer görüntü olmaktan çıkıp ruhun hâline dönüşmüş. En güzeli de şu: Şiiri okurken ne anlattığını değil, insanın kendi kaybettiklerini hatırlaması mümkün oluyor.
Son bölüm ise bence şiirin kalbine dokunuyor. “Ben en çok da unutmaya çalışırken hatırlıyorum” dediğin an, bütün şiir geriye dönüp anlam kazanıyor. Çünkü bazı insanlar hayatımızdan gitse bile içimizden gitmiyor; bazı vedalar bitmiyor, sadece sessizleşiyor.
Kalemine, o güzel yüreğine, emeğine sağlık. Güzel yürek bu şiirle acıyı anlatmıyorsun sadece; okuyan kişiye kendi acısını hatırlatıyorsun. Ve bunu gerçekten çok etkileyici yapmışsın. Eyvallah diyorum.

Ha bu arada,

Sitede gerçekten duygu dolu, candan ve samimi ve şiir gibi şiir yazan insanlar da tanıdım, haddini, sözünü, bilmez , kibir abidesi ve şairim diye geçinenleri de. Es geçtim, umursamadım, yoluma baktım.

Güzel yüreğin dert görmesin.

Selam, sevgi ve sonsuz dualarımla.

Şiiriniz, bireyin varoluşsal yalnızlığını, zamanın yıkıcılığını ve ayrılığın getirdiği derin hüznü yetkin bir imge dünyasıyla işleyen son derece güçlü, atmosferik ve olgun bir eser.

On iki dörtlükten oluşan bu uzun nefesli metin, modern Türk şiirinin hüzün ve melankoli geleneğini anımsatan zengin bir görselliğe sahiptir.

​Zamanın Taşlaştırıcılığı ve Akışkanlığı: Şiir boyunca zaman hem akıp giden bir "ömür hırsızı" hem de insanı geçmişe sabitleyen bir döküntü alanı olarak kurgulanmıştır.

Zaman bile sildi adımı senin kalbinden" mısrasıyla başlayan zamansal yabancılaşma, son beyitlerde zamanın bir yıkım aracına dönüştüğünü gösterir. Zaman insanı iyileştirmez; aksine "aynada eksilişini taşıtır".

​Şiirin merkezinde sürekli devam eden bir "eksilme" hali vardır. "Aynalar yüzümü değil, eksilişimi taşıyor", "Her kapının ardında biraz daha eksiliyorum" gibi ifadeler, öznenin ayrılık sonrasında bütünlüğünü kaybettiğini ve aşamalı bir ruhsal çözülme yaşadığını vurgular

Dış dünya ile şairin iç dünyası tam bir uyum (mütekabiliyet) içindedir. Rutubetli duvarlar, kuruyan sardunya, viran avlu, harabe, köhne liman gibi mekânsal unsurlar, şairin içindeki "yitik şehrin" somutlaşmış halleridir.

Mekân artık sığınılan bir yuva değil, terkedilmişliğin şahididir.
​
​"Kırık bir tas gibi dökülen ay ,Pencerede üşüyen sardunya": dörtlükte kurulan bu görsellik, şiirin tonunu hemen belirler.

Ayın ışığı bir bereketi değil, dökülüp saçılan bir kırılmışlığı temsil eder. Saksıdaki sardunyanın "üşümesi" ise kişileştirme (teşhis) sanatının çok zarif bir kullanımıdır.

​"Göğün en tenha yerine asılan bekleyiş": Somut ile soyutun başarıyla harmanlandığı, şiirin en estetik imgelerinden biridir. Bekleyiş gürültülü bir eylem değil; göğün kimsenin ulaşamadığı ıssız bir köşesine asılmış, sessiz bir adaktır.

​"Bir kuyunun dibinde bekleyen çocukluk": Geçmişe ve masumiyete duyulan özlem, kuyunun derinliği ve yankının kimsesizliği ile verilmiştir. Şair, bugünkü acının köklerinin ilk vedaya kadar uzandığını belirterek çocukluğuna sığınmak ister ancak orada da yalnızca kendi yankısını bulur.

​"Ruhum, derin bir uçurumun kenarında salıncak": İki arada kalmışlığın (ne düşebilmek ne tutunabilmek) mükemmel bir metaforudur. Salıncak normalde çocukluğu ve neşeyi çağrıştırırken, uçurumun kenarına yerleştirildiğinde tehlikeli bir sallantıya, kararsızlığa ve varoluşsal bir askıda kalma haline dönüşür.

Uzun dizeler ve serbest-ölçülü ritmik akış, okuyucuya ağır ve sindirilmesi gereken bir ağıt duygusu verir. Sözcük seçimleri (rutubet, viran, eşik, harabe, cenaze merasimi, köhne) tonal olarak birbirini besler ve karanlık/gri bir renk paleti oluşturur.

Sevgili şaire kardeşim
"Ne söylesem taş kesiliyor kelimeler / Ne bussam içimde çoğalıyor çöküntüler" dizelerinde görülen konuşmak ile susmak arasındaki çelişki, anlatıcının hiçbir çıkış yolu bulamadığını gösterir. İfade etseniz taşlaşan, sussanız çöken bir iç dünyadır bu.

​Şiir, durağan bir hüzünle başlamakla kalmaz, finale doğru gerilimi artırır. "Beklemek, en uzun ve en sessiz intihar" dizesi, şiirin felsefi doruk noktalarından biridir. Finaldeki "Ve ben en çok da unutmaya çalışırken hatırlıyorum / Bir ömür, birkaç kırık cümlenin omzunda tükendiğini / Ve ben bunu, senden sonra öğrendim" bölümü, bütün bir anlatıyı vurucu ve hüzünlü bir kabullenişle noktalar.

​Şiir, imge zenginliği, duygu yoğunluğu ve dil hakimiyeti açısından oldukça üst düzeydedir.

Söyleyiş pürüzsüzdür; imgeler birbiriyle çelişmez, aksine birbirini derinleştirir.

Yas, bekleyiş, zamanın yıkıcılığı ve sessizlik temaları son derece samimi ve şiirsel bir derinlikle işlenmişsin..

Emeğine yüreğine sağlık
Günüm şiirine selam olsun

Kıymetli üstadım cemre yaman bu gün yaşanılan yanlış anlama için kalben özür dilerim

Saygılarımla

Doğan Çeçen tarafından 4.9.2026 01:52:04 zamanında düzenlenmiştir.

Çok güzel ve anlamlıydı şiiriniz, yüreğinize ve kaleminize sağlık.
Saygı ve selamlar.

Aşk ve ardından esen ayrılık fırtınası... Hüzün ve bekleyiş... Mevsimsel döngüler bile geride kalan o hatırayı canlandırmaya yetmiyor. Yalnızlığı bir elbise gibi omuzlarına giyinmek. Özlem, sitem ve beklenti... Yıkılmış bir hayat enkazı altından yükselen bir yüreğin sesiydi okuduğum bu hüzün ve aşk şiiriniz. Yürekten tebrik ediyor, hayırlı geceler diliyorum şairem.

Yorgun Ruhum

İçsel bir hüznü, zamanın aşındırıcı gücünü ve koyu bir yalnızlığı imgelerle ören, derin bir melankoliye sahip oldukça duygu yüklü bir şiir.

Çok güzel bir çalışma anlamlı dizeler kutlarım emeğinizi selamlar sevgiler saygılar gönderdim hayırlı akşamlar dilerim
Kaleminiz susmasın her daim yazsın.

Çok güzel dizeler okudum.
Emeğinize sağlık. Saygılar...

Zamanın, kayıpların ve unutulmanın altında ezilen bir ruhun derin kederini ve yalnızlığını adeta ilmek ilmek işleyen, son derece şiirsel bir ağıt. Kırık sardunyalardan ıssız limanlara uzanan güçlü imgelerle; kabullenilmiş bir çaresizliği ve hiç dinmeyen o bekleyiş sızısını yüreğin en derinine hissettiriyor.
Yüreğinize kaleminize sağlık..

Çok güzel ve etkili cümleler
İle duyguları anlatmış..
Şiire ve kaleminizin
mürekkebin den dökülmüş.
Beyaz sayfalara harika..
Ayrıca değeri yüksek kelimeler çıkmış ortaya..
Beğenerek okudum
Yüreğinize sağlık kaleminiz daim olsun..
Kıymetli Şaire saygılar 👍 🙏

Güzel bir çalışma olmuş tebrik ederim başarılarının devamını dilerim selam ve saygılarımla

Anlatım mükemmel, sözcükler yerinde ve çok güzel kullanılmış. Yaşanmışlıkları anlatıyor. Kısaca mükemmel. yüreğine sağlık.

Zaman, insanın gençliğini, ümitlerini ve neşesini elinden alan bir ömür hırsızı olarak görülür; beklemek ise şairin ifadesiyle "en uzun ve en sessiz intihar" gibi ruhu yavaş yavaş eksiltir.Bu şekilde kalıp kendinizi tüketmeyin inşallah.