Gözlerinin içindeki o ilk hevesi
Bir sarı papatyanın kalbinde saklamıştım ben.
Sözün az, sükûtun derin olduğu zamanlardı;
Ne zaman adın geçse,
Toprağa düşen bir yağmur tazeliği kaplardı içimi.
Oysa biz seninle bir sevdayı değil,
Bir baharın en narin sabahını büyütmüştük.
Aynı penceremize vuran rüzgârı dinler,
Dünyanın gürültüsünden uzak,
Sadece birbirimizin sesine inanırdık.
Ne çıkarı vardı bu hissin, ne de hesabı...

Şimdi hangi iklimin soğuğu değdi ellerine?
Hangi avuçta unuttun o çocuksu masumiyeti?
Ben senin sustuğun yerlerde bile bir anlam ararken,
Sen meğer çoktan eksiltmişsin beni yüreğinden.
Sayfaların arasında unuttuğumuz o sarı yapraklar
Birer birer kururken içimde,
Sana dair ne varsa hepsini bir bir teyelledim geceye.
Korkum yalnızlıktan değil artık;
Korkum, senin bir zamanlar o kadar saf olduğuna
Kendimi bu kadar kolay kandırmış olmamdan...

Artık sorular sormuyorum gecenin kör karanlığına.
Kimin sesinde demlenirse demlensin gözlerin,
Hangi sokağın köşesinde unutursan unut beni;
İçimdeki o koca yangını söndürdüm ben.
Sarı papatyaların taç yapraklarına yüklediğim o vaatler,
Kendi fırtınanda darmadağın oldu.
Sığınacak tek bir dize bile bırakmadın geride,
Ne bir hakkım kaldı üzerinde,
Ne de bir adım daha atacak hevesim...

Gidiyorum işte.
Ne arkamdan yakılacak bir ağıt bırakıyorum sana,
Ne de arandığımda bulunacak bir iz.
Sen o süslü, sahte sevdalarının uykusunda kal;
Ben üstünü çizdiğim bu masalın son sayfasını kapatıyorum.
Arkamda savrulan sarı papatyalar
Sana verdiğim o tertemiz hevesin şahidi olsun.
Bu son susuş,
Senin yalanlarına, benimse kaybettiğim inancıma verilsin...

Cemre yaman