Bitti…
Sustu her şey.
Bir zamanlar içimizden geçen
o uzun cümleler,
yarım kalan bakışlar,
geceye sakladığımız sözler…
Hepsi sustu.
Artık ne bir soru var
cevabını bekleyen,
ne de kapıda unutulmuş
bir ihtimal.
Bir perde indi usulca
ikimizin arasına;
ne rüzgâr kaldırabilir onu
ne de zaman.
Bitti…
Şimdi sessizlik konuşuyor
en çok da o anlatıyor
ne kadar yorulduğumuzu.
Birlikte yürüdüğümüz yollar
aynı yerinde duruyor belki,
ama ayak izlerimiz
çoktan birbirinden ayrıldı.
Bir şarkı çalıyor uzaktan,
eskiden olsa
bir anlam yüklerdik ona.
Şimdi yalnızca şarkı…
Ne sen varsın içinde,
ne ben.
Bazen bir veda
“hoşça kal” demek değildir;
bazen insan
hiçbir şey söylemeden gider
ve geride
söylenmemiş binlerce kelime bırakır.
Bizimki de öyle oldu.
Ne büyük bir kavga,
ne son bir cümle…
Sadece yavaşça eksildik
birbirimizin hayatından.
Ve bir sabah
uyandık ki
artık hiçbir şey
eskisi gibi değil.
Bitti…
Sustu her şey.
Şimdi sana kalan
birkaç anı,
bana kalan
birkaç sessizlik.
Ve ikimizin arasında
adı konmamış
koskoca bir veda.
Belki yıllar sonra
bir yerde,
bir şarkının içinde
ya da yağmurun sesinde
hatırlarız birbirimizi.
Ama dönmeyiz.
Çünkü bazı vedalar
geri dönmek için değil,
tamamlamak içindir
yarım kalan bir hikâyeyi.
Şimdi git…
Ben de susacağım.
Çünkü artık
söylenecek hiçbir şey kalmadı.
Bitti.
Sustu her şey.
Ve biz,
birbirimizin hayatında
güzel bir cümleydik…
Noktası konmuş.



Yüksel karataş


ULUDAG



2EYLÜL 2026