Gözlerin...
Bir göl kıyısında unutulmuş akşamların derin ve sessiz aynası; içine bakanın kendini değil, kaybettiği bütün mevsimleri gördüğü.
Saçların...
Gece, senden birkaç tutam ödünç almış da omuzlarına bırakmış sanki. Rüzgâr her değdiğinde karanlık, şiir olup savruluyor.
Yüzün...
Ay ışığının suya düşerken inceldiği o narin an gibi; bakmaya doyulmayan, anlatılmaya kelime bulunamayan.
Gülüşün...
Birdenbire açılan bir pencere bahara, kederin alnına konan beyaz bir güvercin. Sen gülünce dünya biraz daha yaşanır oluyor.
Dudakların...
Kiraz mevsiminin en olgun vakti, adı anıldığında bile insanın içine ince bir sıcaklık bırakan.
Sesin...
Uzak dağlardan dönen bir suyun türküsü; ne yüksek ne alçak, yalnızca kalbin duyabildiği bir yerden konuşan.
Ve sen...
Güzelliği yüzünde taşıyan değil, güzelliğe anlam veren bir sır gibisin. Saçlarında gece, gözlerinde deniz, gülüşünde bahar, kalbinde ise bütün mevsimlerin affı saklı.

20 Haziran 2026 Marmaris İçmeler