GÖNLÜMÜN COĞRAFYASI
Gönlümün coğrafyası
Geniştir benim.
Sonsuzluğa boy ölçülmez,
Haritalara sığmaz
İçimdeki yollar.

Dağlarım vardır
Aşılması güç;
Ama severim dağları.
Dimdik durur,
Heybetli,
Elif gibi
Endamı güzel,
Selvi boylu,
Al yazmalı sevmelerim
Coğrafyamda…

Bazen Vav harfi gibi eğilir
Dağlarım,
Yol verir.

Bazen çetindir kışlarım;
Aşılmaz yollar düşer önüme.
Üşütür yüreğimi

Söyleyemediğim ne varsa.
Ne kadar desem de
“Acı patlıcanı kırağı çalmaz,”
Siz yine inanmayın.

Varın görün

Hani

Kışın da bir hükmü vardır
Gönül coğrafyasında.
Hani…

Engin ovalarım vardır benim.
Eğilir Vav gibi,
Dokunur gönüllere.
Tevazu kadar gerçek,
Hoşgörü kadar geniş,
Asalet kadar ağırbaşlıdır.
Ve asla
Fire vermez
İyilikten yana.

Hani…

Ey haşmetli yıldız,

Topla gel bütün hazlarını.
Serpiştir haritamın
Her yerine.

Aydınlık düşsün
Kararmış günlere.

Herkes muştulara gark olsun,
Kimse boğulmasın
Dehlizlerde.

Açsın menekşeler,
Laleler,
Gonüller yas tutmasın.

Ölüm yok ya
Sonunda…

Hani

Dervişin teselli koleksiyonunda
Saklıdır yeri.
İnanın.

Dağlarım, ovalarım,
Sarp yamaçlarım…
Yeşile boyanmış
Bir tuval gibidir gönlüm.

Nice çiçek açar
Bağrında.


Sevgi saklıdır,
Merhamet saklıdır,
İnsanlık saklıdır
Koynunda.


Eylüllerde sararır
Bazı yollarım.

Sevdiğinin saçlarına
Dönüşür yaprakların rengi.
Kimi sarının
En mahcup tonuna bürünür,
Kimi kahverenginin
Derinliğine.
Kimi de
Bir çift gözün rengini
Hatırlatır insana.

Denizlerim vardır
Masmavi.
Bazen turkuvaza çalar
Tıpkı gözlerin gibi.

Dalgalarım bazen duru,
Bazen yaramaz
Bir çocuk gibi.
Bağırır durur

Annesini özleyen çocuk misali,
Sonra kıyıya vurup
Ağlar durur.

Hani…

Bir bilge ihtiyar geçer
Sokaklardan.
Eylül gazabına uğramış
Yaprakları istifler.
Kimi sarı,
Kimi açık kahve,
Kimi kara…
Her biri
Bir ömrün başka mevsimi.


Sahilde
Bir çay içimi
Ilık bir rüzgâr geçer.
Hiçbir şey söylemeden
Eser
Ve geçer.
Martılar…
Evet, telaşlı değiller artık.
Eylül
Onlara da uğramış belli.
Herkese uğradığı gibi
Bir gün
Onlara da uğramış.

Lakin…

Geceyi sonlandıran
Güne selam olsun.
Güneş doğsun.
Isıtsın
Muhtaç olan bütün canları.

Zamanın arta kalanında
Dünya döner.
Mevsimler geçer.
Saatler…
Tik tak,
Tik tak…
Sayar ömür dediğimiz
O ince hesabı.

Azar azar tüketir
İnsanın kendini.

Ve sonsuzluğa açılan
Bir lahzada
İnsan bir zerreye dönüşür.

Bir suya tutunur,
Bir rüzgâra…
Savrulur.
Sonra yeniden
Bir yere düşer.
Bu döngü
Böyle sürer gider.

Dağlar kalır,
Denizler kalır,
Ovalar kalır.
Yapraklar döner
Toprağa.
Rüzgâr
Kendi yoluna gider.
Ve gönlümün coğrafyasında
Bir tek şey değişmez:

Sevgi…

O,

Haritasızdır.

Sınırı yoktur.

Ne dağ aşabilir onu,

Ne deniz ayırabilir.

Çünkü benim gönlümün coğrafyası
Bir tek yere açılır:
Oda sonsuzluğa






Yüksel Karatas

Bursa Uludağ 2Eylül 2026